Donnerstag, 13. Januar 2022

ധ്രുവദീപ്തി: Culture // കേരളത്തിൽ അന്നും ഇന്നും - ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ // George Kuttikattu

കേരളത്തിൽ അന്നും ഇന്നും- ചില യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ // 

-George Kuttikattu-

 -George Kuttikattu-

ന്ത്യയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിൽ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകമായൊരു രാഷ്ട്രീയമില്ല. ആര് ഭരിക്കുന്നു, എങ്ങനെ ഭരിക്കുന്നു, ഭരണ തലത്തിലി രിക്കുന്ന ആരും ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യങ്ങൾ എന്താണ്, എന്നറിയുവാൻ താല്പര്യം കാണിക്കാറൂമില്ല. എന്നാൽ ഇങ്ങനെയുള്ള ഏതു കാര്യങ്ങളിലും, ഈ വിഷയങ്ങൾ അവരെ ആരെയും അലട്ടാറുമില്ല. ഇന്ന് സമാധാനപരമായി  ജീവിക്കാൻ, സാമ്പത്തിക തകർച്ച മൂലം ജീവിതം സ്വൈര്യമായി ത്തീരാതെ ചില ജീവിതങ്ങൾ  അവസാനിക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും ഒരാൾ, മന്ത്രിമാർ നിശ്ചയിച്ച  വിവിധതരം നികുതിപ്പണപ്പിരിവെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഉരുൾപൊട്ടലിൽപെട്ട് ഒഴുകി തകരുന്ന ഒരവസ്ഥയാണ്‌ നാം ഇന്ന്  കാണുന്നത്. സർക്കാർ പിടിച്ചെടുക്കുന്ന പണം ആർക്ക്, എന്തിന് വേണ്ടി വിനിയോഗിക്കു ന്നുവെന്ന്‌ സാധാരണക്കാരനൊറിവുമില്ല. ഇങ്ങനെ ജനങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടി ക്കുന്ന ഇന്നത്തെ രീതിക്ക്, എന്നും - അന്നും ഇന്നും കേരളത്തിലെ ജനങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്ന, അന്നും ഇന്നും നാമെല്ലാം അറിയുന്നതായ, ഈ അവസ്ഥ യ്ക്ക് അതിവേഗം വിരാമമിടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്, നമ്മുടെ സ്വന്തമായ ജീവിതത്തിന് ശാന്തതയുള്ള നല്ല അനുഭവമാക്കിത്തീർക്കേണ്ടത് ഇന്നിന്റെ   ആവശ്യമാണ്

ഇന്നിനെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ ഇന്നലെയുടെ പല കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും നാം ചിന്തിക്കും. 1981 ജനുവരി 12- ന് , അതായത്, നാൽപ്പത്തി ഒന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പ്രസിദ്ധ ജേർണലിസ്റ്റ് ആയിരുന്ന Late ശ്രീ കെ. സി. സെബാസ്റ്റ്യൻ, (മുൻ പാർലമെന്റ് മെമ്പർ-1979 ) അന്നുള്ള സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ-ഭരണതലത്തിലുണ്ടാ യിരുന്ന അവസ്ഥയെപ്പറ്റി വിശദീകരിച്ച് ഒരു ലേഖനം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിരു ന്നു. ആ വിഷയത്തിലേക്ക് നമ്മുക്ക് പിറകോട്ട് നോക്കാം. അദ്ദേഹം എഴുതിയി ട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ അന്നത്തെത് പോലെ ഇന്നും അവ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നുവെ ന്നു നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നു. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതി:" പൊലീസിന് നിഷ്‌ക്രിയത്വം വിട്ടാൽ നിർദ്ദയത്വം". ലേഖന തലക്കെട്ട് കാണുമ്പോൾത്തന്നെ യും  യാഥാർഥ്യം പ്രകടമാണല്ലോ. "മാർക്സിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് നേതൃത്വമുള്ള ഭരണ മുന്നണി സംവിധാനത്തിൽ പോലീസ് നിഷ്ക്രിയമായിരിക്കുന്നു എന്നാണ് പൊതുവെയുള്ള ആക്ഷേപംസംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നട ക്കുന്ന അക്രമങ്ങളും മറ്റും നോക്കുമ്പോൾ അത്തരം പരാതികൾക്ക് കുറച്ചൊ ക്കെ ന്യായീകരണമുണ്ടുതാനും. നിഷ്‌ക്രിയത്വം ഭാവിക്കുന്ന പോലീസ് ചില കേസുകളിലെങ്കിലും അതിരുവിട്ട "സജ്ജീവത്വം" കാണിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റിയും പരാതികൾ പൊന്തിവരാതിരിക്കുന്നില്ല..." അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം കുറിച്ചു.

മറ്റൊരു സംഭവം അദ്ദേഹം കുറിച്ചതിങ്ങനെ: "അതിക്രമം.- ബാർട്ടൻ ഹിൽ ജങ്ങ്ഷനിൽ മൂന്ന് ഉദ്യോഗസ്ഥദിവ്യന്മാരും ഒരു സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടറും ചേർന്ന് ഏതാനും സെന്റ്‌ സ്ഥലം വിലയ്ക്ക് വാങ്ങി. ആ സ്ഥലത്തിന്റെ അതി ർത്തിയിൽ അര സെന്റുകാരും മുക്കാൽ സെന്റുകാരും ഒന്നര സെന്റുകാ രും ആയി നാല് കുടുംബക്കാർ കുടി വച്ചും കച്ചവടം നടത്തിയും അവിടെ കഴി യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നാല് കുടുംബങ്ങൾ അവിടെ കഴിയുന്നത് തങ്ങൾ വാങ്ങിയ വസ്തു സൗകര്യപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് വിഘാതമുണ്ടാക്കുമെ ന്ന്  സമീപത്തു സ്ഥലം വാങ്ങിയ ദിവ്യന്മാർക്ക് തോന്നി. അവരെ ഒഴിപ്പിക്കുന്ന തിനുള്ള നീക്കങ്ങളായി. ഏതാണ്ട് മുപ്പതിനായിരത്തോളം രൂപ വിലവരുന്ന ഒരു കെട്ടിടം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ആ കെട്ടിട ഉടമ ദിവ്യന്മാരുടെ നിരന്തര ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതെ തുശ്ചമായ വിലയ്ക്ക് കെട്ടിടം വിറ്റു. അര സെന്റുകാ രും മുക്കാൽ സെന്റുകാരും അവിടെ അവശേഷിച്ചു. അവരെ ഇറക്കുന്നതിന് ആയിരുന്നു പിന്നീടുള്ള നീക്കം". ശ്രീ.കെ. സി. സെബാസ്റ്റ്യൻ തുടരുന്നു:---/ ഇങ്ങനെയുള്ള അനേകം ഉദാഹരണസംഭവങ്ങൾ അയൽവാസികൾ ചിലർക്ക് നേരെ ഉണ്ടാക്കുന്നത് സാധാരണമാണ്. ഈ ക്രിമിനലുകളിൽപെട്ടവർ ചിലർ സമൂഹത്തിൽ ചില പൊതുപ്രവർത്തനത്തിൽ മുൻപന്തിയിൽ കാണാം. ഉദാ: അവരിൽ ചിലർ പള്ളികളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കമ്മിറ്റിയിൽ, അതുപോലെ പഞ്ചായത്തുകളിൽ ഉള്ള ചില കമ്മിറ്റികളിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നവരാണ്.  

അദ്ദേഹത്തിന്റ കുറിപ്പിൽ തുടർന്ന് എഴുതിയ കാര്യങ്ങൾ : "കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച ഒരു ദിവസം ഏതാനും പോലീസുകാർ സ്ഥലത്തെത്തിയിട്ട് അവിടെ അന്ന് താമസിക്കുന്നവരെ വിരട്ടിയോടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ശ്രമത്തിനിടയിൽ ഏതോ ഒരു പോലീസുകാരന്റെ തൊപ്പി സൈക്കിളിൽ അതുവഴി വന്ന ഒരാൾ അത് തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഏതായാലും രാത്രി വൈകിയതോടെ ഏതാനും ടാക്സികാറുകളിൽ ഒരു സംഘം ആളുകൾ സ്ഥലത്തു വന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു കട തല്ലിത്തകർത്ത് പൂർണ്ണമായി നശിപ്പിച്ചു. പിറ്റേദിവസം രാവിലെ കട ഉടമസ്ഥൻ തനിക്കുണ്ടായ നഷ്ടം വിവരിക്കുന്ന ഒരു ബോർഡു മായി കടയുടെ മുന്നിൽ വിഷണ്ണനായിരിക്കുന്നതാണ് അതുവഴി കടന്നുപോയ വർക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. മഫ്‌തി പോലീസുകാരാണ് ഈ ആക്രമണം നട ത്തിയതെന്നാണ് കടക്കാരന്റെ പരാതി." - ഇന്നത്തെ സാമൂഹ്യ സ്ഥിതികൾക്ക്  അന്നത്തേതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തത കാണുന്നില്ല. നിയമം നടപ്പിലാക്കാൻ ബന്ധ പ്പെട്ട പോലീസുകാരും ചില രാഷ്ട്രീയകക്ഷി നേതാക്കന്മാരും കോടതിയിലെ ജഡ്ജിമാരും വക്കീലന്മാരും സാധുജനപീഡനത്തിന് ഉപകരണങ്ങൾ ആകുന്നു എന്ന തോന്നൽ മേല്പ്പറഞ്ഞ സംഭവങ്ങൾ നേരിട്ട് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളവർക്ക് മാത്രമല്ല, ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ നിത്യവും നടക്കുന്ന കൊലപാതകങ്ങളും ആത്മഹത്യകളും മോഷണങ്ങളും, മറ്റു ക്രൂരകൃത്യങ്ങളും ആനുകാലികമായി നടക്കുന്ന ഇത്തരം കാര്യങ്ങളെല്ലാം എല്ലാവരുടെയും ഇടയിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിൽ അടുത്തകാലങ്ങളിലായി കുടുംബങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങളും കൊലപാതകങ്ങളും ആത്മഹത്യകളും ദൈനംദിന സംഭവങ്ങൾ പോലെ നടക്കുന്നു. ഒരു വശത്തു പോലീസിന്റെ നിഷ്‌ക്രിയത്വം, മറുവശത്തു പോലീസിന്റെ  അമിതോത്സാഹം, നിയമപാലകരാണെന്ന് സ്വയം വിളംബരം ചെയ്യുന്ന ഏത് ജഡ്ജിമാരും വക്കീലന്മാരും, സർക്കാർ ഉദ്യാഗസ്ഥരും, കേരള സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഓരോ മന്ത്രിമാരും ജനപ്രതിനിധികളും ചെയ്യുന്നതെല്ലാം എന്തുകൊണ്ടും മുൻകാലത്തിൽ കാണപ്പെട്ടിരുന്നതിന്റെ  തനി തുടർച്ചയാ യിട്ടാണ് ഇങ്ങനെ ആവർത്തിക്കുന്നത്. നിയമസഭയിലെ ഓരോ പ്രഖ്യാപനത്തി ലുള്ള  നയപ്രഖ്യാപനത്തിനു ഒട്ടും ചേർന്നതല്ല പ്രവർത്തികൾ". 

യാതൊരു പരിവർത്തനങ്ങളും നമ്മുടെ ആളുകളിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഒരു തൊഴി ലധിഷ്ഠിത ജീവിതസാഹചര്യം തേടി നമ്മുടെ മലയാളികൾ, പൊതുവേ ഇന്ത്യാ ക്കാർ മറു രാജ്യങ്ങളിൽ പോയി തൊഴിൽതേടി. അവിടെ ഒരു തൊഴിൽ ചെയ്തു ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയവരെ ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയക്കാർ "പ്രവാസികൾ" എന്ന്  മലയാളിക്ക് "അഴുകിയ" പേര് ആദ്യം നൽകി. ഇപ്പോൾ അവരുടെയോരോരോ കഷ്ടപ്പാടുകൾ മിച്ചം വച്ച് ജന്മനാട്ടിലൊരു കൃഷിഭൂമിയോ വീടോ ആഗ്രഹിച്ചു നിർമ്മിച്ചതാണ് അവർക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷയായി തീർന്നിരിക്കുന്നത്. അതുപോലെതന്നെ അവരുടെ സ്വന്തപ്പെട്ടവരെയും ജന്മനാടായ  കേരളത്തെ യും സാമ്പത്തികമായി സഹായിച്ചു. പ്രവാസികളുടെ വസ്തുക്കൾ ഏതെങ്കിലും സാഹചര്യത്താൽ വിൽപ്പനയുടെ അവശ്യ കാര്യങ്ങളിലെത്തിയാൽ ഇപ്പോൾ സർക്കാരിന്റെ ചില പൈശാചിക നിയമത്തിന്റെ മൂച്ചയുള്ള മുനയിൽ ആ പ്രവാസി മലയാളിയുടെ കഴുത്തുവെട്ടി മുറിക്കപ്പെടും. ഇത്തരം നിയമങ്ങൾ മനുഷ്യവിരുദ്ധമാണെന്നു പറയുന്നവരെ സർക്കാർ ആ പ്രവാസിയുടെ പൗരത്വ അന്തസ്സിനെ ആദ്യം മുറിക്കുന്നതായി അറിയുന്നു. ലോകം ഇന്നുവരെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, ഏതു രാജ്യത്തു കിട്ടും ഇത്തരം നിയമങ്ങൾ ? ഒരു ജനാധിപത്യ ഇന്ത്യയെന്ന നാമത്തിന്റെ പവിത്രതപോലും എന്നേ തകർന്നു കഴിഞ്ഞു! ഒരു നഗ്നയാഥാർത്ഥ്യം നമുക്കിപ്പോൾത്തന്നെ പ്രകടമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. കേരളത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസം നടത്തുന്നതിൽ വിവിധ കാരണങ്ങളാൽ നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ അവസരം നഷ്ടമാകുന്നു. പഠനം ഒരുവിധത്തിൽ കുറെ സാധിച്ചു വെങ്കിൽ ഉപരിപഠനത്തിനു ഒരു തൊഴിൽ ലഭിക്കാനും നരകതുല്യ നിയമങ്ങൾ മൂലം അർഹതപ്പെട്ടവർക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല. അഴിമതിയുടെ അഴിഞ്ഞാട്ടമാണ് മന്ത്രിമുതൽ ആത്മീയനേതൃത്വംവരെ എവിടെയും ഇന്ന് നടത്തപ്പെടുന്നത്. ഭാവിജീവിതം എന്ന സ്വപ്നം നിറവേറ്റപ്പെടാൻ അവരെല്ലാം കേരളം വിട്ടുപോയി  മറുരാജ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് കുടിയേറുകയാണ്, ഉപരിപഠനവും തൊഴിലുകളും ഉറപ്പാക്കിക്കൊണ്ടുതന്നെ. എന്ത് സംഭവിക്കാം.? അല്പകാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം നമുക്ക് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം കാണാം, കേരളം നിസഹായരായ വയോധികരുടെ മാത്രമുള്ള ഒരു നാടായി മാറുന്നത്. കേരളത്തിന്റെ ഭാവിയും  വളരെ വളരെ അനിശ്ചിതമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിനുത്തരവാദികൾ ഇന്നുള്ള നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ-മത നേതൃത്വങ്ങളുടെ അമിത അഭിലാഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ ജനങ്ങൾ തലകുനിച്ചു നിന്നത് മൂലമാണ്.

അതുപോലെതന്നെ ശ്രീ. കെ.സി. സെബാസ്റ്യൻ 1981-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ആ ലേഖനത്തിൽ ഇപ്രകാരംകൂടി കുറിച്ചിരുന്നു. അതിങ്ങനെ: "അഴിഞ്ഞാട്ടം.-അതേ അവസരത്തിൽ, പെൺകുട്ടികൾക്കും മറ്റും ധൈര്യമായി വഴിയിൽ നടക്കുവാൻ ആഭ്യന്തര വകുപ്പ്മന്ത്രിയുടെ മൂക്കിന് താഴെ തിരുവനന്തപുരത്തു പോലും കഴിയാത്ത സ്ഥിതിവിശേഷം സംജാതമായിട്ടുണ്ടെന്നും പറയാതെ തരമില്ല. ഇന്നലെ ഇന്നലെ ഒരു സുഹൃത്ത് ഇവിടെ വന്നു പറഞ്ഞ സംഭവം ഇതാ! ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടര മാണി സമയം. ഒരു പെൺകുട്ടി മാർക്കറ്റിൽനിന്നും കുറെ സാധനങ്ങളും വാങ്ങി വീട്ടിലേയ്ക്ക്, സെന്റ് ജോസഫ്‌സ് സ്‌കൂൾമുക്ക് വഴി പോവുകയായിരുന്നു. ചില സാമൂഹ്യവിരുദ്ധർ പട്ടാപകൽ ആ കുട്ടിയെ വഴി യിൽ തടഞ്ഞുനിറുത്തി അപമാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പ്രാണനും കൊണ്ട് ആ കുട്ടി ഓടി മറ്റു ആളുകളുള്ള സ്ഥലത്തെത്തി. പരിഭ്രാന്തയായ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ട് സുഹൃത്ത് വിവരം ആരാഞ്ഞു. തിടുക്കം വച്ച് പോവുകയായിരുന്നു എങ്കിലും അദ്ദേഹം കുട്ടിയെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തിച്ചു. അതിനും ഒരാഴ്ചമുമ്പ് വൈകു ന്നേരം ഏഴുമണി സമയത്ത് അതെ സ്ഥലത്തുവച്ച് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ കഴുത്തിൽനിന്നും മൂന്നരപവനോളം തൂക്കം വരുന്ന ഒരു സ്വാർണ്ണമാല പൊട്ടി ച്ചുകൊണ്ടുപോയ ഒരു സംഭവവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് പോലീസ് ചില കേസു കളിൽ കാണിക്കുന്ന ശുഷ്ക്കാന്തി പെൺകുട്ടികളെ പെരുവഴിയിൽ വച്ച് അപമാനിക്കുന്നതും അവരുടെ മുതൽ അപഹരിക്കുന്നതും തടയുന്നതിൽ ക്കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്ന് ആശിക്കുകയാണ് " ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ ശ്രീ കെ.സി.സെബാസ്റ്റ്യൻ എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതാണ്. അപ്പോൾ, ഇന്നത്തെ നില എങ്ങനെ? തിരുവന്തപുരത്തും അതുപോലെ കേരളത്തിലെ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലും നിരവധി ക്രൂരകൃത്യങ്ങൾ, ഉദാ: മനുഷ്യനെ നടുറോഡിലിട്ടു വെട്ടിക്കൊലപ്പെടുത്തുക, ബലാൽസംഗങ്ങൾ, ആത്മഹത്യകൾ, ഇത്തരമുള്ള ക്രിമിനൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ എല്ലാം പത്രമാദ്ധ്യമങ്ങൾ പ്രധാന വാർത്തകളായി നൽകുന്നു. പത്രമാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ പഴയ മാതൃകാപരമായ രീതിയിലുള്ള നല്ല വാർത്ത പ്രസിദ്ധീകരണ ശൈലി പോലും ഇന്ന് അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലമാണ്. ഇത്തരം വാർത്തകൾ ക്രിമിനലുകൾക്കും മാനസികരോഗികൾക്ക്  പ്രത്യേകിച്ച്, ഈ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ അനുകരിച്ചു ചെയ്യുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 

ഇപ്പോൾ കൊറോണ പാൻഡെമിക്ക് വിഷയത്തിൽ പ്രവാസികളുടെമേൽ കേരളത്തിലെ സർക്കാർ നടപ്പിൽ വരുത്തിയ ക്വാറന്റൈൻ നടപടിക്രമം തീർത്തും അശാസ്ത്രീയമാണ്. ഈ നടപടി കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ തലങ്ങ ളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന പണത്തട്ടിപ്പിന്റെയും ഒരു ഗൂഡാലോചനയുടെ സൃഷ്ടി യാണ്. "പ്രവാസികൾ "എന്ന് ഒരു അപൂർവ്വ നാമം വിദേശത്തുപോയി തൊഴിൽ ചെയ്യുന്ന മലയാളികൾക്ക് പേരിട്ട കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ തെരുവ് നായകൾ മലയാളികളായ ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാരെ കടിച്ചു ചോര കുടിക്കുന്ന പ്രവണതയാണ് ഇപ്പോൾ നടപ്പിലാക്കിയ ക്വാറന്റൈൻ നടപടിയും, ആവർത്തിച്ചു കൊറോണ പരിശോധനകളും. ഇത്തരം അധമമായ കാര്യങ്ങളിൽ, ആരോഗ്യവിഷയങ്ങ ളിൽ യാതൊരു അറിവും ഇല്ലാത്ത ആരോഗ്യമന്ത്രി തീരുമാനം പുന:പ്പരിശോ ധിച്ചു ഇപ്പോൾ സ്വീകരിച്ച നടപടി പിൻവലിക്കണം. പ്രവാസി മലയാളികൾക്ക് കൈ വിലങ്ങിടുന്ന സർക്കാർ നിയമങ്ങൾ ലോകത്തു കേരളത്തിൽ മാത്രമേ ഉണ്ടാകു. കേരളത്തിലെ ഏത് രാഷ്ട്രീയപാർട്ടികൾക്കും, മതത്തിന്റ ചടങ്ങുക ളിലും കേരളത്തിൽ ആകെ യാതൊരു വിലക്കുകളും ഇല്ലല്ലോ. അവിടെയൊ ക്കെ ആയിരങ്ങൾക്ക് ഒരു നിയന്ത്രണങ്ങളും ഇല്ല. പണത്തിന്റെ വൻ ചാകര കൊയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലേ ആ കാര്യങ്ങൾ? പ്രവാസികൾക്ക് നേരെയുള്ള ക്രൂര നടപടിക്രമങ്ങൾ ഉടൻ പിൻവലിക്കണം. കേരളത്തിലെ മന്ത്രിമാരും കേരള മുഖ്യമന്ത്രിയും പരിവാരങ്ങളുമായി വിദേശത്തു പോകുന്നു, തിരികെ വരുന്നു- കേരളത്തിലോ ഇന്ത്യയിലോ മെഡിക്കൽ ചികിത്സാസാധ്യതയുള്ള ആശുപത്രി കൾ, വിദഗ്ധന്മാർ, ഇതൊന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ മുഖ്യമന്ത്രിയും മന്ത്രിമാരും രോഗചികിത്സയുടെ പേരിൽ യൂറോപ്പിലേക്കും അമേരിക്കയിലേക്കും, ഇവർ അകമ്പടിസേവിക്കുന്നവരെയും കൂട്ടി പോകുന്നത്? സർക്കാർ ചെലവിൽ എന്ന് അവർ പറയുന്നു. ആരുടെ പണം ? പാവപ്പെട്ടവന്റെ മടിയിലെ വിയർപ്പിന്റെ പണമാണത്. അതിനുള്ള പേരാണ് നികുതിപ്പണം. അവർക്കു ഒരു കൊറോണ ക്വാറന്റൈനും ബാധകമല്ലേ?. എട്ടു പത്തു മണിക്കൂറുകളോളം യാത്ര ചെയ്തു മടുത്തു വരുന്ന പ്രവാസികളെ വീണ്ടും എട്ടുപത്തു മണിക്കൂറുകൾ കൊറോണ പരിശോധനയുടെ പേരിൽ വിമാനത്താവളത്തിൽ ഇരുത്തിക്കൊല്ലുന്ന നിയമം പ്രവാസികൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു പ്രതികരിക്കേണ്ടതാണ്

കാലഘട്ടത്തിന്റെ മാറ്റത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു സംഭവിച്ചുപോയ, അഥവാ അത്  സം ഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൂല്യശോഷണത്തിന് ന്യായീകരണം കാണുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ അന്നും, ഇക്കാലത്തും പലരുമുണ്ട്. വേറെ എങ്ങോട്ടും മാറി നോ ക്കേണ്ടതില്ല. കുടുംബബന്ധങ്ങൾക്ക് മുതൽ പഴയ സങ്കല്പങ്ങൾക്കും ഏത് കാഴ്ച പ്പാടിനും കീഴ്വഴക്കങ്ങൾക്കും വരെ വലിയ ഇടിവ് വന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ കേര ളത്തിലും പൊതുവെ ഇന്ത്യയിലും ജനാധിപത്യഭരണസംവിധാനമെന്ന പ്രക്രി യയുടെ നടത്തിപ്പിൽ വന്നിട്ടുള്ള മാറ്റം ജനാധിപത്യ ഭരണസംവിധാനത്തിനു തന്നെ ഭീഷണിയായിത്തീർന്നിട്ടില്ലേ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ട സമയം എത്തിയി രിക്കുന്നു. പാർലമെന്ററി ഭരണ സംവിധാനത്തിൽ സംസ്ഥാന നിയമസഭകൾ ക്കും, സർക്കാരുകൾക്കും, പാർലമെന്റിനും ഒട്ടേറെ അവകാശങ്ങളും അതോ ടൊപ്പം ചില കടമകളും ചുമതലകളുമുണ്ട്. ജനപ്രതിനിധിയുടെ അവകാശങ്ങ ളും ആനുകൂല്യങ്ങളും വർദ്ധിക്കുന്നതനുസരിച്ചു അവരുടെ കടമകളും ചുമ തലകളും നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്നതാണ് നിലവിലുള്ള ദുഃഖസത്യം. 

എപ്പോഴുമുള്ള  നിലയോ? ഒരു മന്ത്രിയുടെ പ്രസംഗം, അഥവാ ഒരു റിപ്പോർട്ട് അവതരിപ്പിക്കുന്ന സമയത്തു നിയമസഭയിൽ അക്രമംകാണിച്ചു, സ്പീക്കറുടെ മേശയിൽ തുണിയഴിച്ചുനിന്നു പ്രകടനം നടത്തിയാൾക്ക് മന്ത്രിസ്ഥാനം നൽ കിയ കേരളത്തിൽ യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥിതിയാണോ ഉള്ളത്? നിയമസഭയിലും, അതുപോലെ ഭരണത്തലത്തിലിരിക്കുന്നയാൾ പരിവാരങ്ങ ളുടെ അകമ്പടിയിൽ വിദേശരാജ്യത്തു ചികിത്സാർത്ഥം എന്നപേരിൽ ചില പര്യടനം നടത്തുവാൻ വിദേശരാജ്യത്തു പോകുന്നതിലെ ഔചിത്യം എന്താണ്? അതും രാജ്യത്തിന്റെ ഖജനാവിനിലെ പണമെടുത്തുകൊണ്ടുള്ള വിദേശ യാത്ര ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ ഒട്ടും വൈമനസ്യം കാണിച്ചിട്ടില്ല. ഇതെല്ലാം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രത്യേക സ്ഥിതിവിശേഷത്തിലേക്കാണ്. 

അതുപോലെ കേരളത്തിലെ ഭൂപരിഷ്ക്കരണനിയമം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഭൂമിയുടമയുടെ അവകാശങ്ങൾ ഇന്ന് സർക്കാർ കുത്തനെ വെട്ടിനിരത്തി. ഇത്തരം നടപടികൾ യാതൊരു നിയമത്തിനും ഭരണഘടനയ്ക്കും കണ്ണടച്ചു നിഷേധിക്കാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. പ്രവാസികളുടെ ഭൂമിക്കും അവകാശങ്ങളെല്ലാം നിഷേധിക്കുന്നു. കേരളത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്പോടനാത്മകമായി വള ർന്നു വരുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തിലെ തകർച്ചയും, തൊഴിലില്ലായ്മയും ആണ്. കേരളത്തിൽ ഒരു പുതിയ ജോലിക്കുള്ള സാദ്ധ്യതകൾ വിരളവും അത് മാത്ര മല്ല, കൃഷി തകർന്നു. ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നത്, ഒരു ജോലിയും ചെയ്യാത്ത സർ ക്കാർ ജീവനക്കാരുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥശമ്പളമാണ്.  അതുപോലെ പ്രവാസിയുടെ നിക്ഷേപത്തിനും രക്ഷപെടാൻ കഴിയാത്ത ദൂഷിതവലയത്തിലാണ്. കേരള ത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തും കാർഷികരംഗത്തും, കേരളത്തിന്റെ സാമ്പ ത്തിക നിക്ഷേപത്തിന്റെ ഒരു കേന്ദ്രവുമായിരുന്ന പ്രവാസികളുടെ അവകാ ശസംരക്ഷണത്തിൽ മൗലികമായിട്ടുള്ള മാറ്റങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്; പക്ഷെ ചില സ്ഥാപിതതാല്പര്യക്കാരെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ട്. നന്മകൾ ചെയ്ത ആർക്കും കേരളത്തിന് യോജിക്കുകയില്ല എന്ന സൂചനയാണ് പ്രവാസികളെ ഹിംസിക്കു ന്നതുതന്നെ. അതുതന്നെയാണ്, ഇന്നും ആക്ഷേപം പറയാൻ ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത കേരളഭൂപരിഷ്ക്കരണനിയമം നിയമസഭയിൽ കൊണ്ടുവന്നു അത് പാസാക്കു കയും കോടതികൾക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വയ്യാത്തവിധം ഭരണഘടനയുടെ ഒൻപതാം ഷെഡ്യുളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാൻ റവന്യുമന്ത്രി ആയിരുന്ന ശ്രീ. പി.റ്റി. ചാക്കോയ്ക്ക് സാധിച്ചു. പക്ഷെ, ചില ചാക്കോ വിരുദ്ധ ഗ്രൂപ്പുകൾ ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തെ മന്ത്രിസ്ഥാനത്തുനിന്നും വെളിയിലാക്കി. കേരളത്തിൽ രാഷ്ട്രീയപാർട്ടികളുടെ സ്ഥിതി ഇന്നും മുൻകാലങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയ്‌ക്കൊത്ത് ക്രമസമാധാനം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ഇന്ത്യയിൽ രാഷ്ട്രീയ കലാപങ്ങളും കൊലപാതകങ്ങളും വർദ്ധിക്കുന്നുവെന്ന വാർത്ത ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നതുതന്നെ. ഉദാഹരണമാണ്, കേരളത്തിൽ ഇടുക്കി ജില്ലയി ലെ വിദ്യാർത്ഥിസംഘര്ഷവും കൊലപാതകവും, അതിനോട് ചേർന്ന് നടത്ത പ്പെടുന്ന കേരളത്തിലെ കലാപങ്ങളും സർവ്വ കലാശാലകൾ അടച്ചു പൂട്ടലുക ളും എല്ലാം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. വിദ്യാലയങ്ങൾ അറിവിന്റെ കലവറയാകണം. അല്ലാതെ ക്രിമിനലുകളുടെ രാഷ്ട്രീയവിളയാട്ടം നടക്കേണ്ട വേദിയാകരുത്. കലാലയരാഷ്ട്രീയത്തെ നിയമംമൂലം നിരോധിക്കണം. രാഷ്ട്രീയത്തിനും, വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും, മതവിശ്വാസസംരക്ഷണത്തിനും വ്യത്യസ്‌ഥമായിട്ടുള്ള വേദികൾ കാണുവാൻ ആർക്കു സാധിക്കും? 

അന്നും ഇന്നും കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്കുള്ള ദൗർബല്യം ഉണ്ട്. ഇന്ന് ചില രാഷ്ട്രീയപാർട്ടികൾക്ക് സംഭവിച്ചിട്ടുള്ള ബലഹീനതയാണ് അങ്ങും ഇങ്ങും പരസ്പരം അവഹേളിച്ചു സമൂഹം വിഷമയമാക്കുന്ന പ്രവണത. ഏതു മാറ്റങ്ങളും, മതവും രാഷ്ട്രീയവും ഇന്നത്തെ ലോകത്തു ആവശ്യമായ ഏതു വിധത്തിലുമുള്ള കടമകളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും നിർവഹിക്കാൻ നേതൃത്വം മനസ്സിലാക്കണം.

കേരളത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇന്ന് സ്പോടനാത്മകമായി വളർന്നു വരുന്നത് യുവജനങ്ങളുടെ തൊഴിലില്ലായ്മയാണ്. മൂലധനനിക്ഷേപത്തിനും അങ്ങനെ തൊഴിലില്ലായ്മയുടെ പരിഹാരത്തിനും സർക്കാരിന് വഴിയില്ലാത്ത, വഴികൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത, ഒരു രാഷ്ട്രീയ ദൂഷിതവലയത്തിലാണ് കേരളം വന്നു നിൽക്കുന്നത്. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ്, കേരളസർക്കാർ ഈയിടെയ്ക്ക് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്ന റയിൽവേ നിർമ്മാണ പ്രക്രിയയിൽ മുഖ്യമന്ത്രിയ്ക്കും അനുയായികൾക്കും താൽപ്പര്യം ഏറെയുള്ളത്.. മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന നക്സലൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം പോലെ ഇന്നത്തെ യൂത്ത് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വളരാൻ പറ്റിയ പറ്റിയ നാടായി കേരളം മാറിയോ? ഒരു വിധത്തിലും ദീർഘവീക്ഷണം കുറഞ്ഞതായ ഭരണാധികാരികൾ ഇന്ന് കേരളത്തെയും പൊതുവെ ഇന്ത്യാരാജ്യത്തെയും ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പൊട്ടിയത് പോലെ അപകടാവസ്ഥയിലാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ സമീപത്തു നിലകൊള്ളുന്ന  അഗ്നിപർവ്വതം അതിഭീകര പൊട്ടിത്തെറിയിലേക്ക് പരിണമിക്കില്ലെന്ന് ആർക്കറിയാം? അതുപോലെ കേരളത്തിൽ കാർഷികരംഗത്ത് കേരളം വളരെ പിന്നോക്കമായി. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാവശ്യങ്ങൾക്ക് ആവശ്യവസ്തുക്കൾ സംസ്ഥാനത്തു ലഭ്യമല്ല. റബർകൃഷി നെൽകൃഷി, എന്നുവേണ്ട ഏതു കൃഷിസ്ഥലങ്ങളും രാഷ്ട്രീയപാർട്ടികളുടെ മത്സരരംഗമാക്കി. കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ഇവരും അവർ കാണുന്ന ആവശ്യങ്ങൾ ഒരു പരിധിവിട്ട് നേടി. കാർഷികരംഗത്തെ പൊതുവെ ചൂഷണത്തിന് അവർ വിധേയരാക്കി മാറ്റി. ഉദാ: ഡൽഹിയിൽ നടന്ന ദീർഘകാല കർഷക സമരം!. അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ കർഷകർ നീണ്ടകാലസമരം തന്നെ ഡൽഹി നഗരത്തിൽ നടത്തേണ്ടതായി വന്നു. അവകാശസമ്പാദനസമരത്തിൽ അന്ന് ഉണ്ടായിട്ടുള്ള രക്തസാക്ഷികളും കുറവല്ല. ഇതെല്ലാം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയിൽ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രത്യേക സ്ഥിതിവിശേഷത്തിലേക്കാണ്. ഇന്ന് ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ തീർത്തും അവഗണിക്കുന്ന കേരളത്തിൽ ഭരണാധികാരികളുടെ പുറംതിരിഞ്ഞുള്ള അവഗണനയ്ക്ക്, കൃത്യവിലോപത്തിനു അവർ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ കയറുമോ? //-

************************************************

അഭിപ്രായങ്ങൾ എഴുതുക :    

e-mail-/ dhruwadeeptionline@gmail.com

Browse and share: https://dhruwadeepti.blogspot.com 

 ഈ ബ്ളോഗില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളുടെ 

 

 ഉത്തരവാദിത്തം അതെഴുതുന്ന വ്യക്തികള്‍ക്കു മാത്രമായിരിക്കും. 

 

 

സഭ്യമല്ലാത്ത ഭാഷയും അപകീര്‍ത്തിപ്പെടുത്തുന്ന പദപ്രയോഗങ്ങളും

 

ഒഴിവാക്കുക-

     

ധൃവദീപ്തി ഓണ്‍ലൈൻ
 
 https://dhruwadeepti.blogspot.com
 
for up-to-dates and FW. link Send Article, comments and write ups to :
 
  DHRUWADEEPTI ONLINE LITERATURE.
 
Published from Heidelberg, Germany,  in accordance with the European charter on freedom of opinion and press. 
 
DISCLAIMER:  Articles published in this online magazine are exclusively the views of the authors. 
 
Neither the editor nor the publisher are responsible or liable for the contents,  objectives or opinions of the articles in any form."

FACE BOOK:  GEORGE Kuttikattu -  MOB. + oo49 170 5957371
Posted by George Kuttikattu

  **********************************************

Montag, 3. Januar 2022

Dhruwadeepti // Journey of a Missionary Priest // A dispensary in the Pastoral centre Campus // Fr. George Pallivathukal-

Journey of a Missionary Priest //  

A dispensary in the Pastoral centre Campus 

-Fr. George Pallivathukal-

I went to the provincial of the SMA, Mhow and asked for a nurse to come and work with me at the centre. She gave me Sr. Jovita Vattakeril. With the help of Jovitha I started a dispensary in the Tindini campus mainly for the benifit of the trainee families, but we extended our service to Tindini and neighboring villages. Sisters would takes classes for the trainees in the morning and open the dispensary at the afternoon. Dr. T. L. Kushram of Katra Hospital would come once a week and attend to the patients. The dispensary served as a contact point with the villagers . Many villagers were coming to the dispensary and getting treated there. This gave the Sisters a chance to come in contact with them. Sisters slowly started visiting families, teaching them about hygiene, child care, cleanlines etc. They encouraged villagers to start their own kitchen garden, gave them plantain shoots and tapioca sticks and taught them how to plant them. 

Member of the Lion's Club.

1981 a unit of the Lions Club started in Mandla. I was in close contact with the leading citizens of Mandla. They compelled me to join the Lions Club which brought me in close touch with many more of the elite of the town. Meanwhile the Collector appointed me as a new member of the District Peace Commission to represent the minorities, a post which I held for many years until I was transfered to the Cathedral Church, Jabalpur. 

Collector Wilfred Lakra

1982 Mr. Wilfred Lakra came as the collector of Mandla. As he saw me he said "I know you well. where you not in Ranchi seminary"? When I was studying in St.Albert's, Ranchi, Wilfred was in the apostolic school studying to become a Jesuit Priest. He persued his studies till the Novitiate at Hazaribag, and then he left and joined the Madhya Pradesh civil service. Wilfred was a regular visitor to Tindini. He came mainly to rest where nobody would disturb him. His Wife Shanthi used to come regularly to the Centre to take classes for the ladies on family saving, home managemnt, and prevention of diseases in the family etc. One of the things Wilfred liked with us in the Pastoral Centre was that we did not entertain any body with drinks. Liquor was not permitted in the compound. I was very strict about it. He remarked that in many places including Chotanagpur the Church was being ruined because of the excessive drinking habit of priests. Ordinary people were scandalized and they had no words to defend their drunken priests.Wifred's presence in the district was beneficial to the christian community although he did not do anything openly in their favour. He and his wife were known for their honesty. People knew that they could not be bought with money or things. He would say that his religion taught him to be honest.

M P Bishops Conference and the Formal Inauguration of the Regional Pastoral Centre.

When all the construction work was completed we had the formal inauhuration of the Regional Pastoral Centre. All the eleven Bishops of Madhyapradesh came for the occation and they had their annual meeting at the centre from the 23rd to 25th of February 1981. On the 25 th the Bishops had a concelebrated Mass presided over by Archbishop Eugene D'Souza and he blessed the centre formally in the presence of a select group of priests, religious and lay people. While leaving the centre the Archbishop told me that he was very angry with me. He asked me" why did you build this centre here, you should have built it in Bhopal." After this remark I knew that I could notexpect much support from the Archbishop.

Besides the residential course for catechists we had short term courses vor various categories of people, like school teachers, religious sisters who were engaged in dirct mission work, for village leaders, members of catholic sabha etc. I remained in the centre, Tindini for six years from 1979 to 1985. Five batches of catechists had been trained during my tenure as its Director . We had 30 catechists' families under training at a time in Tindini.

Prophecy of Archbishop Leobard comes true.

One day in March 1985 received a letter from my sister Tessy from Bopal asking me whether I would be leaving the Pastoral Centre at Tindini soon. She wrote that, that morning Monsingnor Hunold SAC ,a Pallotine Prelate and  Administrator of the diocese at Raipur, came to her convent in Bopal to celebrate Mass and during the breakfast he asked her whether she knew that the Pallotines would be taking over the Regional Centre from me and I would be soon returning to my diocese. I was schocked when I received my sister's letter. I went my Bishop and showed him the letter. Very cooly he remarked "Oh,I did not tell you"It is all decided"He took out from his drawer the contract which the Madhya Pradesh Bishop had made with the Pallotine Provincial and gave it to me. Bishop told me to go through the contract and see if I had any suggestion to make. When I went through through the contract I noticed that it was all finalized and the cotract was signed by both the parties. Asking for suggestions wa a bluff. I remmebered the prophetic words of Archbishop Leobard. I was in a way prepared for this schock and yet my eyes were full when I went through the paper. I felt cheated. I returned the agreement paper to the Bishop, thanked him and left his room silently.

The reginal Bishops were not generous in supplying staff for the Centre. Once in a meeting of the Bishops I had told them to give me one good priest and two sisters who would be willing to live in a community and work as a team. "Give me the best and I shall return the best. " I told the Bishops. One of the Bishops remarked " if we give you the best what what will we do". When I left the meeting hall Archbishop Eugene suggested to the rest of the Bishops that it was better to hand over the Centre to a religious cobgregation so that the Bishops could be spared of any trouble from the Pastoral Centre. So the Bishops deputed Bishop Abraham Viruthukulangara to search for a congregation that was willing to take up the Regional Pastoral Centre and to make a contract with it. His choice was the Pallotines. I was kept in the dark about this decesion. 

Soon a Priest came from Raipur to take over the Centre from me. He stayed with me for two weeks to study the functioning of the Centre. He had no training in any of the disceplines (catechetics, Liturgy, Bible.) we were dealing with. After taking over the Centre from me the Congregation sent a priest to Rome to attend a two-year training programme in Catechetics. The new Director was a good farmer,. The Pallotines were given a grand reception by the Madhya Pradesh Bishops' Commission when they came to take over the Centre. However they forgot to say a word of thanks to me., the founder of the Centre. How true the Prophecy of Achbishop Leobard was!

In the last news letter I published from Tindini, I quated the story of the two mothers who fought in the court of King Solomon for the possession of one child. I wrote that I was leaving with the feeling of the actual mother of the baby who was willing to hand over the child to the other women so that at least that way her child would remain alive, while the other women who did not experience the pain of delivering the child was ready to cut it into two. I thanked everybody in my news letter and said good bye to the Centre.I emotionally broke down and tears were rolling down from my eyes when I left the Centre at Tindini which I built up with so much of Pain and Hope. The Pallotines managed the Regional Pastoral Centre for five years and the centre had a natural death in their hands. It was a sad thing, but it did not hurt anybody expect me, who had given birth to that Centre. //-

**************************** 

അഭിപ്രായങ്ങൾ എഴുതുക :    

e-mail-/ dhruwadeeptionline@gmail.com

Browse and share: https://dhruwadeepti.blogspot.com 

 ഈ ബ്ളോഗില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളുടെ 

 

 ഉത്തരവാദിത്തം അതെഴുതുന്ന വ്യക്തികള്‍ക്കു മാത്രമായിരിക്കും. 

 

 

സഭ്യമല്ലാത്ത ഭാഷയും അപകീര്‍ത്തിപ്പെടുത്തുന്ന പദപ്രയോഗങ്ങളും

 

ഒഴിവാക്കുക-

     

ധൃവദീപ്തി ഓണ്‍ലൈൻ
 
 https://dhruwadeepti.blogspot.com
 
for up-to-dates and FW. link Send Article, comments and write ups to :
 
  DHRUWADEEPTI ONLINE LITERATURE.
 
Published from Heidelberg, Germany,  in accordance with the European charter on freedom of opinion and press. 
 
DISCLAIMER:  Articles published in this online magazine are exclusively the views of the authors. 
 
Neither the editor nor the publisher are responsible or liable for the contents,  objectives or opinions of the articles in any form."

FACE BOOK:  GEORGE Kuttikattu -  MOB. + oo49 170 5957371
Posted by George Kuttikattu

  **********************************************

Samstag, 1. Januar 2022

ധ്രുവദീപ്തി : പുതുവർഷം 2022 // പുതുവത്സരാശംസകൾ // George Kuttikattu


 ധ്രുവദീപ്തി : പുതുവർഷം 2022 // പുതുവത്സരാശംസകൾ // 

George Kuttikattu

പുതുവർഷം - 2022 

ർഷത്തിന്റെ തുടക്കത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ പഴയ വർഷം ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ വർഷത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ ഒരു പരിവർത്തനത്തിലാണ്. അതിനിടയിൽ, അത് തീർച്ചയായും നമ്മെ കുറെയൊക്കെ അസ്വസ്ഥരാക്കാം, ഭയപ്പെടുത്താം. പഴയതു അവസാനിച്ചു, മാറ്റാനാവാത്തവിധം, പുതിയത് നമ്മൾ ഇതുവരെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടില്ല, നേരിട്ടിട്ടില്ല. നമ്മൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയെന്ന് കരുതിയ വിഷമകരമായ സംഭവങ്ങൾ, ഉറ്റവരുടെ വേർപാടുകൾ, പകർച്ചവ്യാധികൾ, ഈ പരിവർത്തനഘട്ടത്തിൽ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഓർമ്മകളിലേയ്ക്കും നമ്മുടെ  ജീവിതത്തിലേക്കും തിരിച്ചു വരാം. വികാരങ്ങൾ അവയുടെ ഇടം തേടുന്നുണ്ട്.

പ്രത്യേകിച്ചും പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെയോ വളർത്തുമൃഗത്തെയോ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ജീവിത അന്തരീക്ഷത്തെയോ നമുക്ക് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, അത്, നാം  വേദനയും ഏറെ സങ്കടവും വളരെ തീവ്വ്രമായി അനുഭവിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ  വർഷാവസാനം വളരെ ശക്തമായി നമ്മുടെ ബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാൻ  ഒരു അന്തിമത നമുക്കനുഭവപ്പെടുന്നു. സ്വയം ദുഃഖിതനാകാൻ വേണ്ടി നമ്മെ  അനുവദിക്കുന്നത്, നമ്മെ കുഴപ്പത്തിലാക്കാനത് സഹായിക്കുകയുമാകാം , ഇത് ഒരു പുതിയ ദിശയിലേക്കുള്ള ഒരു മറ്റൊരു ചുവടുവയ്പ്പായിരിക്കും. വേദനാ ജനകവും എന്നാൽ വിമോചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ഒരു പരിവർത്തനഘട്ടം. മുന്നോട്ടു പോവുക, കാണപ്പെടുന്നത് അംഗീകരിക്കുക, വീണ്ടും പോകട്ടെ... ഇപ്രകാരം ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ നമ്മളെ നമ്മുടെ ചിന്ത ഉയരങ്ങളിലേക്ക് നമ്മുടെ ഉത്തരങ്ങൾ വളരും. പുതിയ എന്തെങ്കിലും ഉദിക്കും. നമ്മൾ സ്വയം ഒരു താളം നിർണ്ണയിക്കുന്നു. 

പുതുവത്സരം അതിന്റെ പുതിയ ദിനത്തോടൊപ്പം, പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ  പ്രഭാതത്തോടൊപ്പം ഒരു പുതിയ സാദ്ധ്യതയും നമുക്ക് പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. അത് എത്ര വലുതായാലും ചെറുതായാലും, നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിത ആശയങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു, സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കുമനുസരിച്ച്, നമുക്ക് ഇത് കൃത്യമായി രൂപകല്പന ചെയ്യാനും കഴിയും. എന്തൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നതിന് പേര് നല്കാനാവുമോ

നമ്മുടെ ജീവിതയാത്രയിൽ ഒരു നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന പാതയിലാണ് നാമെല്ലാം  എന്നുള്ള ഒരു വസ്തുത കുറെയെങ്കിലും സമ്മതിക്കുന്നുണ്ട്. ജീവിത വഴിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മത്സര ഓട്ടത്തിൽ ഉണ്ടാകാവുന്ന തോൽ‌വിയിൽ ഒരു വിജയവും  ഉണ്ടാകുമെന്നു കരുതുക. അങ്ങനെ അവസാനം ഒരു പുതിയ തുടക്കം നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം

നാം ഇന്ത്യാക്കാർ ലോകത്തിന്റെ മുമ്പിലുള്ള ചില വലിയ പരീക്ഷണത്തിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിന്റെ നടുവിലാണ്. നാം ഒരു പങ്കിട്ട, ഒരു അന്തർദ്ദേശീയ ധാർമികതയുടെയും അന്തസ്സിന്റെയും, വികസനത്തിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം  കാണിക്കണം. നാം പൗരന്മാരുടെ മൗലീക അവകാശങ്ങളിൽ എല്ലാം വേണ്ട ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? അതിനാൽ നമുക്ക് വേണ്ടത്, ഒരു ഐക്യത്തെ നിലനിറുത്തണമെന്ന് ചിന്തയുണ്ടാകണം. നമ്മുടെ ജനങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ  ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കാനോ, സങ്കല്പിക്കാനോ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ ലോകത്തിലെ പൊതുജനാരോഗ്യം, മോശമായ അവസ്ഥ, ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ, മന്ദഗതിയിലുള്ള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, ശത്രുതാപരമായ ചില പെരുമാറ്റം, പൊതുവെ പരിതാപകരമായ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പേരിൽ അയൽ രാജ്യങ്ങൾ വെല്ലുവിളികൾ ചെയ്യുന്നു. നമുക്ക് ധീരതയും ഊർജ്ജവും മാതൃക  രാഷ്ട്രീയ നവീകരണത്തിനുള്ള ഇച്ഛാശക്തിയും ഇപ്പോൾ ആവശ്യമാണ് 

2022- പുതുവത്സരത്തിന്റെ എല്ലാ നന്മകളും ഏവർക്കും ആശംസിക്കുന്നു. //-

*****************************************************************

അഭിപ്രായങ്ങൾ എഴുതുക :    

e-mail-/ dhruwadeeptionline@gmail.com

Browse and share: https://dhruwadeepti.blogspot.com 

 ഈ ബ്ളോഗില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളുടെ 

 

 ഉത്തരവാദിത്തം അതെഴുതുന്ന വ്യക്തികള്‍ക്കു മാത്രമായിരിക്കും. 

 

 

സഭ്യമല്ലാത്ത ഭാഷയും അപകീര്‍ത്തിപ്പെടുത്തുന്ന പദപ്രയോഗങ്ങളും

 

ഒഴിവാക്കുക-

     

ധൃവദീപ്തി ഓണ്‍ലൈൻ
 
 https://dhruwadeepti.blogspot.com
 
for up-to-dates and FW. link Send Article, comments and write ups to :
 
  DHRUWADEEPTI ONLINE LITERATURE.
 
Published from Heidelberg, Germany,  in accordance with the European charter on freedom of opinion and press. 
 
DISCLAIMER:  Articles published in this online magazine are exclusively the views of the authors. 
 
Neither the editor nor the publisher are responsible or liable for the contents,  objectives or opinions of the articles in any form."

FACE BOOK:  GEORGE Kuttikattu -  MOB. + oo49 170 5957371
Posted by George Kuttikattu

  **********************************************

Dienstag, 28. Dezember 2021

ധ്രുവദീപ്തി : Religion // Christmas // യേശു ക്രിസ്തുവിന്റെ ജന്മദിനം. // George kuttikattu


Religion  //  Christmas // 
യേശു ക്രിസ്തുവിന്റെ ജന്മദിനം  . // 

 

-യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജന്മദിനം-

 George kuttikattu
ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആളുകൾ യേശു ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം ഡിസംബർ 25-ന് അല്ലെങ്കിൽ അതിനുമുമ്പുള്ള രാത്രിയിൽ ആഘോഷിക്കുന്നു. ആളുകൾക്ക്  എല്ലാ പാര മ്പര്യങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ഉള്ള ക്രിസ്മസ്,  വർഷത്തിലെ  ഏറ്റവും പ്രിയങ്കരമായ ആഘോഷമാണ്. ഇത് നൂറ്റാണ്ടുക ളായി ക്രിസ്മസ് ഒരു കുടുംബ ഉത്സവം എന്നതിനേക്കാൾ വളരെ കൂടുതലായി ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജനങ്ങ ൾക്ക് ലോകത്തിൽ സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്ന മനോഹരവും മതപരമായ ആഘോഷം വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളിൽ നിന്നു ള്ള പുതിയ ആചാരങ്ങൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നു ണ്ട്. എന്നാൽ ഡിസംബർ 25-ന് ഇസ്രായേലിലെ ബെത്ലഹേ മിൽ വച്ച് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തോടനുബന്ധിച്ച അവധിക്കാലം ലോക മെമ്പാടും പ്രചാരത്തിലായത് എങ്ങനെ ആയിരിക്കും

ക്രിസ്മസിന്റെ ഉത്ഭവം എന്താണ്? അനുബന്ധ ആഘോഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ആചാരങ്ങൾ എങ്ങനെ വികസിച്ചു?. ഇന്നതിന്റെ ക്രിസ്ത്യൻ വേരുകൾ പലപ്പോഴും ഒരു സബ്‌സിഡിയർ റോൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരിക്കൽ മതപരമായ ക്രിസ്‌മസ്‌ ആഘോഷം ആധുനികകാലത്ത് കൂടുതൽ വാണിജ്യപരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ചരിത്രപരമായ ക്രിസ്മസ് ദിനം എങ്ങനെ ഈ രീതിയിൽ ആഘോഷം ഇങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിലായി എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടി വരുന്നു. എന്നാൽ ഡിസംബർ 25 ന് ബേത്ലഹേമിൽ വച്ച് യേശു ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തോടനുബന്ധിച്ചുള്ള അവധിദിവസം ലോകമെമ്പാടും പ്രചാരത്തിലായി

എപ്പോഴാണ് യേശു ക്രിസ്തു ജനിച്ചത്?   

ബെത്ലഹേമിൽ ഉണ്ണി യേശുവിനെ സന്ദർശിക്കുന്ന 
മൂന്നു ജ്ഞാനികൾ 

എപ്പോഴാണ് യേശുക്രിസ്തു ജനിച്ചത്? ക്രിസ്ത്യൻ ദേവാലയങ്ങൾ എക്കാലവും ഡിസംബർ 25- നു ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷെ ഈ തിയതി നിശ്ചയിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് ഭിന്നാഭിപ്രായം ഉണ്ട് സ്പാനിഷ് ചിത്രകാരൻ ജുവാൻ കോറിയ ഡി വിവാറിന്റെ "ദ അഡോറേഷൻ ഓഫ് ദി മാഗി" എന്ന പെയിന്റിംഗ് നവജാതനായ യേശുക്രിസ്തുവിനെ ബെത്ല ഹേമിൽ സന്ദർശിച്ചു സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്ന മൂന്നു ജ്ഞാനികളെയും  കാണിക്കുന്നുക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തിയതി സുവിശേഷങ്ങളിൽ പരാമർശി ച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും പരമ്പരാഗതമായി ഡിസംബർ 25 നാണ് ക്രിസ്മസ് ആഘോഷി ക്കുന്നത്. 12 -)0 നൂറ്റാണ്ടിലെ ഫ്രാൻസിലെ സൗവിഗ്നിയിലെ കൽത്തൂണിൽ ഡിസംബർ മാസവും ക്രിസ്മസ് മാസവും ചിത്രീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എളിയ സാഹചര്യങ്ങളുടെയും, ദൈവം തന്നെ തന്റെ ഏക മകനെ ജനിപ്പിക്കാൻ കന്യാമറിയത്തെ തെരഞ്ഞെടുത്തതായും ഒരു രേഖ ഉണ്ട്. 

ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തിയതി ബൈബിളിൽ പറയുന്നില്ല. മറിയത്തിന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ ഗർഭധാരണത്തിന്റെയും ജനനത്തിന്റെ എളിയ സാഹചര്യ ങ്ങളുടെയും ഒരു രേഖയാണുള്ളത്. ദൈവം യേശുവിന് ജന്മം നൽകുവാൻ കന്യാമറിയത്തെ തെരഞ്ഞെടുത്തതായി പറയുന്നു. കന്യാമറിയം  വൈകാതെ യേശുവിന്റെ അമ്മയാകുന്നു എന്നറിഞ്ഞ ശേഷം കന്യാമറിയത്തിന്റെ പ്രതി ശ്രുതവരൻ മരപ്പണിക്കാരനായ  ജോസഫ് അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആദ്യ മാഗ്രഹിച്ചില്ല. എന്നാൽ ദൈവദൂതൻ യൗസേപ്പിന്  സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, "ഭയപ്പെടേണ്ടെന്നു" അവനോടു പറഞ്ഞു. യൗസേപ്പും കന്യകാമറിയവും ബെ ത്ലഹേമിലേയ്ക്ക് ദീർഘവും ശ്രമകരവുമായ ഒരു യാത്ര അക്കാലത്ത് നടന്ന സെൻസസ് കാര്യത്തിന് വേണ്ടി ആരംഭിച്ചു. ആ നഗരത്തിലേക്കുള്ള കൂടുതൽ  സന്ദർശക തിരക്ക് കാരണം യൗസേപ്പിനും ഗർഭിണിയായിരുന്ന ഭാര്യയ്ക്കും ഒരു താമസ സൗകര്യം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവിടെ ഒരു സത്രത്തിന്റെ ഉടമ ഇരുവരോടും കരുണ കാണിക്കുകയും തന്റെ തൊഴുത്തിൽ രാത്രിയിൽ  ചെലവഴിക്കാൻ അവരെ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടെ മറിയം ദൈവ പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു. അപ്പോൾ മാലാഖാമാർ പാടുമ്പോൾ യേശുവിനെ അമ്മ ഒരു പുൽത്തൊട്ടിയിൽ ആക്കി. ആകാശത്തു തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രം ഉയർന്നു.

ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും ക്രിസ്മസ് ദിനം ആഘോഷിക്കുന്നു. AD 336 -ൽ റോമിലെ ക്രിസ്ത്യൻപള്ളികൾ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിച്ചിരുന്നതായി ചരിത്രമുണ്ട്. ശൈത്യകാലം, റോമൻ കർഷകരുടെ ഉത്സവമായ സാറ്റർനാലിയ, അത് ശനിയുടെ ബഹുമാനാർത്ഥം ആയിരുന്നു. കുടിയേറ്റങ്ങൾ നടക്കുന്ന മുൻ കാലങ്ങളിൽ കുടിയേറ്റക്കാർ അവരുടെ ക്രിസ്മസ് പാരമ്പര്യങ്ങൾ U S A യിലേ ക്ക്  കൊണ്ടുവന്നു, അതും നല്ല സ്വഭാവമുള്ള നിക്കോളാസിന്റെ രൂപം ഉൾപ്പടെ യായിരുന്നെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. 

ആരായിരുന്നു സാന്താക്ളോസ്? പല മുഖങ്ങളുണ്ട്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ഹംഗേറിയൻ ക്രിസ്മസ് കാർഡിൽ സാന്താക്ളോസിനെ നീലക്കോട്ടും രോമങ്ങളുമുള്ള നീല തൊപ്പിയും ധരിച്ചു കാണുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പ്രിന്റിൽ സാന്താക്ളോസ് സമ്മാനങ്ങളും ഒരു ചെറിയ ക്രിസ്മസ് ട്രീയും ആയിട്ടാണ് കാണിക്കുന്നത്. ക്രിസ്മസ് ട്രീയുടെ ഉത്ഭവം തന്നെ ജർമ്മനിയിലാണ്. എന്നാൽ ബ്രിട്ടീഷ് രാജകുടുംബം 19-0 നൂറ്റാണ്ടിൽ അതിനെ ലോകമെ മ്പാടും അത്  ജനപ്രിയമാക്കി. എന്നാൽ ആധുനിക ക്രിസ്മസ് ആഘോഷത്തിന്റെ പ്രതീകമായ സാന്താക്ളോസ് മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ഗ്രീക്ക്കാരൻ ബിഷപ്പ് ആയിരുന്ന വിശുദ്ധ നിക്കോളാസ് ആയിരുന്നു. 1900 മുതൽ ഫ്രഞ്ച് ക്രിസ്മസ് കാർഡിൽ സാന്താ ക്ളോസ് നല്ല കുട്ടികൾക്ക് സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുന്ന പ്രതീകമായി കാണുന്നു.

ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആളുകൾ പുരാതനകാലം മുതൽ ശീതകാലഉത്സവങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നുണ്ട്. കാലക്രമേണ ക്രിസ്മസ് പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായിട്ട് മാറിയ ആചാരങ്ങൾ -ഉദാഹരണമായി, വലിയ ഭക്ഷണവിരുന്നുകൾ, ഈവിധ  ആചാരം ലോകമെമ്പാടും അനുവർത്തിച്ചിരുന്നു. വീടുകൾ ക്രിസ്മസ് ട്രീകളും യേശു ജനിച്ച പുൽക്കൂടും മെഴുകുതിരികൾ കത്തിക്കുകയും വീടുകൾ വളരെ  അലങ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്മസ് എന്നും വളരെ ജനപ്രിയമായിരുന്നുവെന്ന് മാത്രമല്ല, വ്യത്യസ്ത ആചാരങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായിരുന്നു. ഉദാ: ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ആളു കൾ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം പന്ത്രണ്ട് ദിവസത്തേയ്ക്ക്  ആഘോഷിച്ചു. അവിടെ അവർ നാടകങ്ങൾ, വമ്പൻ വിരുന്നുകൾ, മത്സരങ്ങൾ, സംഗീതം, പരസ്പരം സമ്മാനങ്ങൾ നൽകൽ, ഉത്സവദിവസങ്ങളിൽ കാണാറുള്ള വളരെ മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങൾ, എന്നിവ കൂടുതൽ സാധാരണമായി. ഏറ്റവും ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ആഘോഷം സ്വാഭാവികമായും രാജകൊട്ടാരത്തിൽ നടന്നിരുന്നു. ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഹെൻറി മൂന്നാമൻ രാജാവിന്റെ അതിഥികൾക്ക് പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്രിസ്മസിന് വളരെ ആഡംബരമായ സദ്യയുമൊരുക്കി നൽകിയിരുന്നു. അതുപോലെ സർവ്വകലാശാലകൾ അന്ന് ഒരു "ക്രിസ്മസ് രാജാ വിനെ" വിദ്യാർത്ഥികളിൽ നിന്നും തെരഞ്ഞെടുത്തു കിരീടമണിയിക്കും. അവനാണ് ഉത്സവ നാളുകളിൽ സഹ വിദ്യാർത്ഥികളെ ഭരിക്കുന്നത്. അന്ന് സ്തുതിഗീതങ്ങളും പാട്ടുകളും ഏറ്റവും മിതമായ ആഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗവും ആയിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്മസ് ഡിന്നറുകൾ എങ്ങനെ എന്ന് - പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജർമ്മനിയിലെ വലിയ വിപുലമായ ഭക്ഷണംപോലെ യൂറോപ്പിൽ ഒരു നീണ്ട പാരമ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ പന്ത്രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലെ നല്ല ആഘോഷം.

ജർമ്മൻകാരുടെ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷം -

ജർമ്മനിയിലെ ക്രിസ്‌മസിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചില ചിഹ്നങ്ങളിൽ ഒന്ന്  ക്രിസ്തുമസ് ട്രീയുടെ ജർമ്മൻ ഉത്ഭവമാണ്. സരള ശാഖകൾ അലങ്കരിക്കുന്ന  പുറജാതീയ ആചാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഇത് വികസിച്ചത്. ജർമ്മനിയിൽ മെഴുക് തിരികളും ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു വയ്ക്കുന്ന ക്രിസ്മസ് ട്രീ 19 )0 നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്ഥാപിതമായിരുന്നു. ജർമ്മൻ വേരുകളുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് രാജ കുടുംബം അവരുടെ സ്വന്തം ക്രിസ്മസ് ട്രീ സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ, അത് തുടരുന്ന ഒരു ഒരു ആഗോള പ്രവണതയുടെ ആരംഭസൂചനയുമായിരുന്നുവെന്നു പറയാം. ഇത് മാത്രവുമല്ല, വരവ് റീത്തുകൾ, നട്ട് ക്രാക്കറുകൾ, ക്രിസ്മസ് മാർക്കറ്റുകൾ, എന്നിവയും ജർമ്മൻകാരുടെ കണ്ടുപിടുത്തമാണ്

അമേരിക്കയിൽ -

എങ്ങനെയാണ് ക്രിസ്മസ് അമേരിക്കയിൽ എത്തിയതെന്ന് നോക്കാം. അതും ഇംഗ്ലണ്ടിൽ മുമ്പത്തെപ്പോലെ, മസാച്യൂസെറ്റ്സിലെ അറ്റ്ലാന്റിക്കിന്റെ മറു വശത്ത് പ്യുരിറ്റൻസ് ക്രിസ്മസ് നിരോധനം ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇത് 1659 - ൽ നിലവിൽ വന്നിരുന്നു. 1681- വരെ നിർത്തലാക്കിയിയുമിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അമേരിക്കയിൽ ഉണ്ടായ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തോടെ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷം അമേരിക്കയിൽ ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു എന്ന് ചരിത്രത്തെ ആശ്രയിച്ചു പറയാം. പലയിടത്തും വീടുകളുടെയും, കുടുംബങ്ങളുടെയും പ്രാധാന്യത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവായിരുന്നു അത്. 1870-ൽ യുദ്ധം ഏതാണ്ട് അവസാനിച്ചശേഷം, ക്രിസ്മസ് അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ ദേശീയ അവധി എന്ന പദവി നൽകി കോൺഗ്രസ്സിന്റെ പ്രഖ്യാപനം ഉണ്ടായി.  

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ കുടിയേറ്റത്തിന്റെ വലിയ തരംഗമുണ്ടായകാലം- കുടിയേറ്റക്കാർ അവരുടെ സ്വന്തം ക്രിസ്‌മസ്‌ പാര മ്പര്യങ്ങൾ അമേരിക്കയിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടു വന്നു.  ഇതെല്ലാം ചരിത്രകാരനായ വില്യം ഡി ക്രമ്പിന്റെ "ക്രിസ്മസ് എൻസൈക്ളോപീഡിയ" അനുസരിച്ചു അവ ക്രിസ്മസ് ആചാരങ്ങളുടെ ഒരു തരം സംയുക്ത ആഘോഷം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതിൽ വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളുടെ സ്വാധീനം സമന്വയിപ്പിച്ചും കുടുംബത്തോടൊപ്പം വീടുകളിൽ ആഘോഷിക്കു ന്ന ഏകീകൃത ആഘോഷങ്ങളായി. അന്ന് ക്രിസ്മസ് കാർഡ് ഹോളിയുടെ ഇലകളും ചുവന്ന ശൈത്യ കാല സരസ ഫലങ്ങളും കാണിക്കുന്നു. സാധാരണ ശൈത്യകാല അലങ്കാരമാണ്, അത്.

വി. നിക്കോളാസ് 

 വി. നിക്കോളാസ് 
ക്രിസ്മസിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വ്യക്തികളിൽ ഒരാൾ ഉണ്ടായതിങ്ങനെയാണ്.  സാന്താക്ളോസി ന്റെ അമേരിക്കൻ പതിപ്പായ സാന്താക്ളോസിന്റെ ഉത്ഭവം തന്റെ റെയിൻഡിയർ വരച്ച ചിത്രത്തിൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നല്ല കുട്ടികൾക്ക് ക്രിസ്മസിന് സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുന്ന വെളുത്ത താടിയുള്ള ഒരു തടിച്ച മനുഷ്യൻ, മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന  മൈറയിലെ (Myra), ഗ്രീക്ക് ബിഷപ്പായ വിശുദ്ധ നിക്കോളാസിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. ജർമ്മൻ, ഡച്ച് കുടിയേറ്റക്കാർ 18 -ഉം 19 -ഉം നൂറ്റാണ്ടു കളിൽ അമേരിക്കയിലേയ്ക്ക് നിക്കോളാസിനെ ക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് കൊണ്ടുവന്നു. വാഷിംഗ്‌ടൺ ഇർവിംഗ്, ക്ലെമെന്റ് ക്ലർക്ക് മൂർ തുടങ്ങിയ ചില അമേരിക്കൻ കവികൾ ഈ ആശയം അപ്പാടെ സ്വീകരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻറെ വ്യക്തമായ രൂപം രൂപപ്പെടുത്തിയത് ഡ്രാഫ്ട്സ്മാൻ തോമസ് നാസ്റ്റാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ യൂറോപ്യൻ നാടോടി ഗാനങ്ങളുടെ ട്യുണുകളുടെ മനോഹര ചിത്രീകരണങ്ങൾ  സാന്താക്ളോസിനെ ലോകമെമ്പാടും മാതൃകാപരമായി പരിചയപ്പെടുത്തി.  

1890-ൽ മസാച്യുസെറ്റ്സിലെ ബ്രോക്ടണിൽ ഉള്ള തന്റെ ഡിപ്പാർട്ടുമെന്റ് സ്റ്റോറിൽ കുട്ടികളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നതിനായി ചുവന്ന കോട്ടും വെള്ള താടിയും ധരിച്ച് ആദ്യമായി സാന്താക്ളോസിന്റെ വേഷം ധരിച്ചത് വ്യാപാരി യായിരുന്ന ജയിൻസ് എഡ്‌ഗർ ആയിരുന്നു. ഈ വേഷമണിയൽ പ്രവർത്തനം വളരെയധികം ആവേശത്തോടെയാണ് കാഴ്ചക്കാർ കണ്ടത്. പലരും ഈയൊരു  ആശയം അനുകരിച്ചു തുടങ്ങി. ഇന്നും ക്രിസ്മസ് സമയത്ത് സ്റ്റോറുകളിലും ഷോപ്പിംഗ് മാളുകളിലും ഒരു സാന്താക്ളോസ് പതിവായി കാണപ്പെടുന്നു. ഒരു ആഘോഷം, പല ആചാരങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായും നീണ്ട ഇരുണ്ട ശീതകാല രാത്രികളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന വിളക്കുകൾ, എല്ലായ്പ്പോഴും ശൈത്യകാലത്തെ ഉത്സവങ്ങളുടെ ഒരു പ്രത്യേകതയാണ്, പ്രധാന ഭാഗമാണ്ജർമ്മനിയിലെ ക്രിസ്മസ് ട്രീകളിൽ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന ക്രിസ്മസ് വിളക്കുകൾ, ലൈറ്റ് ബൾബിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവായ തോമസ് എഡിസണും അന്ന് ആദ്യത്തെ ലൈറ്റുകൾ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. 1882- അദ്ദേഹത്തിൻറെ ബിസിനസ് പങ്കാളിയായ എഡ്വേർഡ് എച്ച് ജോൺസൺ ആദ്യമായി ഒരു ക്രിസ്മസ് ട്രീ അലങ്കരിച്ചു.  

നമുക്ക് സ്വീഡനിലെ ആഘോഷത്തെപ്പറ്റി ശ്രദ്ധിക്കാം. വടക്കൻ സ്വീഡനിലെ ഗാവ്‌ലെ നഗരം അമ്പതിലേറെ വർഷങ്ങളായി വൈക്കോൽ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു ഭീമാകാരമായ ആടുമായി ക്രിസ്മസ് ദിനത്തെ ആഘോഷിക്കുന്നു. മിക്ക വർഷങ്ങളിലും ഇത് വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾക്ക്, ഉദാ: പലപ്പോഴും തീപിടുത്തം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇത് നിയമവിരുദ്ധമായ ഈ പാരമ്പര്യം, 1966 ലെ ആദ്യത്തെ ഒരു  ആടിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയത്. സ്വീഡനിൽ യുൾ ആട് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആട് സ്കാൻഡിനേവിയയിലെ ഒരു സാധാരണ ക്രിസ്മസ് ചിഹ്നമാണ്. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിൽ സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുകയും യൂൾ ആടുകളിൽ നിന്ന് സഹായം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇക്കാലത്ത് യുൾ ആടിനെ പലപ്പോഴും ബന്ദിൽ ചെയ്ത വൈക്കോൽ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു അലങ്കാരവസ്തുവായിട്ട് ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഗാവ്‌ലെ നഗരം വൈക്കോൽ രൂപത്തെ വലിയ തോതിൽ  പുനർനിർമ്മിക്കുന്നുണ്ട്. ഉജ്ജ്വലമായ ഭൂതകാലം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഗാവിലെ യുടെ അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന ആട് പരിക്കേൽക്കാതെ തുടരുന്നു. ഈ വർഷത്തെയും ക്രിസ്മസ് അവധിക്കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ നഗരത്തിലെ പൗരന്മാർ ആടിന്റെ മുന്നിൽ കാവൽ നിൽക്കുന്നു. 

ക്രിസ്മസ് സമ്മാനങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യവും ആധുനിക നവീകരണങ്ങളിലൂടെ പരിരണമിച്ചു തുടങ്ങി. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ സമ്മാനങ്ങൾ ബ്രൗൺ നിറ  പാക്കിംഗ് പേപ്പറിൽ പൊതിഞ്ഞു നൽകിയിരുന്നു. അതുപക്ഷേ, കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം പേപ്പറിന് ക്രിസ്‌മസ്‌ സമയത്തു കുറവ് വന്നപ്പോൾ മുതൽ പുതിയ തരം പൊതിയുന്ന കടലാസുകൾ നിർമ്മിച്ച് തുടങ്ങി. അതും വിവിധ തരത്തിലുള്ള നിറങ്ങളിലും ആകൃതിയിലും ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങി. സമ്മാനങ്ങൾ, കാർഡുകൾ, അലങ്കാരങ്ങൾ എന്നിവ ക്രിസ്‍മസിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗമാണ്. അതുപോലെ വിവിധ ഭക്ഷണ പാനീയങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. ജർമ്മനിയിലെ ജിഞ്ചർബ്രഡ് വീടു കൾ ജനപ്രിയമാണ്. അതുപോലെ പരമ്പരാഗതമായി രുചികരമായ വൈൻ, ക്രിസ്റ്റോളൻ, ക്രിസ്മസ് സീസണുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. അതുപോലെതന്നെ  ക്രിസ്ത്യൻ അവധിക്കാലവും, ബന്ധപ്പെട്ട വാണിജ്യ അവസരങ്ങളും കാണും. 

ക്രിസ്ത്യൻ ആഘോഷത്തിന്റെ അവധിക്കാലം മുതൽ, ക്രിസ്മസ് ആഘോഷം ലോകമാകെ വളരെ മതേതരവും അതേസമയം വളരെ വാണിജ്യവത്കൃത ഉത്സവമായും വികസിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതേക്കുറിച്ചു കാലിഫോർണിയയിലെ സർവ്വ കലാശാലയിലെ ചരിത്രകാരിയായ ലിസ ജേക്കബ്‌സൺ പറയുന്നതനുസരിച്ചു, ഇത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആശങ്കാകുലമാണ്. "പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഇത് പരിവർത്തനപ്പെട്ടതുമുതൽ ,ക്രിസ്‍മസിന്റെ അതിരുകടന്ന വാണിജ്യവത്ക്കരണത്തെപ്പറ്റി പലരും പരാതിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ അവ്യക്തമായ വികാരം എന്നും നിലനിൽക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു". ക്രിസ്മസിന് മുമ്പുള്ള ആഴ്ചകളിൽ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളികളിൽ ആഗമനആഴ്ചകൾ ആഘോഷിക്കുന്നു. എന്തൊക്കെയായാലും, തീർച്ചയായും, ഇന്ന്  ക്രിസ്മസ് ദിനം  അതിന്റെ മതപരമായ അടിസ്ഥാനവേരുകളിൽനിന്നു അകന്നു പോകുന്നില്ലേ  എന്ന് ഭയപ്പെടുന്നവർ വളരെയേറെയാണ് എന്നതും ശരിയാണ്. 2019 -ലെ ഗാലപ്പ് വോട്ടെടുപ്പിൽ പത്തിൽ ഒൻപത് അമേരിക്കക്കാരും ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിക്കും എന്ന് കണ്ടെത്തി. എന്നാൽ അവരിൽ 35 ശതമാനം പേര് മാത്രമാണ് ഈയൊരു  ഉത്സവത്തിന് "ശക്തമായ മതപരമായ " അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്. അതിനെ എങ്ങനെയും വ്യാഖ്യാനിക്കാം. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പുറജാതീയവും മതപരവും ആധുനികവുമായ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ സമ്മിശ്രണം കൊണ്ട്, ക്രിസ്മസ് ഇപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഒരു മഹാ ഉത്സവമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ  ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന വിശുദ്ധ മഹത്ദിനം . //-

*******************************************

അഭിപ്രായങ്ങൾ എഴുതുക :    

e-mail-/ dhruwadeeptionline@gmail.com

Browse and share: https://dhruwadeepti.blogspot.com 

 ഈ ബ്ളോഗില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളുടെ 

 

 ഉത്തരവാദിത്തം അതെഴുതുന്ന വ്യക്തികള്‍ക്കു മാത്രമായിരിക്കും. 

 

 

സഭ്യമല്ലാത്ത ഭാഷയും അപകീര്‍ത്തിപ്പെടുത്തുന്ന പദപ്രയോഗങ്ങളും

 

ഒഴിവാക്കുക-

     

ധൃവദീപ്തി ഓണ്‍ലൈൻ
 
 https://dhruwadeepti.blogspot.com
 
for up-to-dates and FW. link Send Article, comments and write ups to :
 
  DHRUWADEEPTI ONLINE LITERATURE.
 
Published from Heidelberg, Germany,  in accordance with the European charter on freedom of opinion and press. 
 
DISCLAIMER:  Articles published in this online magazine are exclusively the views of the authors. 
 
Neither the editor nor the publisher are responsible or liable for the contents,  objectives or opinions of the articles in any form."

FACE BOOK:  GEORGE Kuttikattu -  MOB. + oo49 170 5957371
Posted by George Kuttikattu

  **********************************************

Sonntag, 26. Dezember 2021

DHRUWADEEPTI // Religion // Resting in the Heart of Creation //The annual Festival of Christmas // Fr. Sebastian Thottippatt,

 -The annual Festival of Christmas

 Fr. Sebastian Thottippatt-

 

Resting in the Heart of Creation

The annual Festival of Christmas invites every man and woman to rediscover the place of God in his or her life. But how do we recognize the presence of God in us. It is only by discovering God’s ineffable and all pervading presence in creation that we are enabled to recognize the reality of that presence within our being at its core. The Bible speaks of creation as an act of God that brought everything into existence through his word. We read in the letter to the Romans 1: 20 “Ever since God created the world, his invisible qualities, namely, his eternal power and divine nature, are clearly seen in the things he has made.” Creation, then, has a Creator and this Creator can be known from his creation. We only need to keep our eyes and ears open to the wonder hidden in each created thing in the vast universe to recognize the Hand that brought it all into existence and sustains them in being. Then we shall ever rest in that Heart. I wish to present to you a few quotes from some of the well known men and women from history to corroborate what I have just stated.

Pope St. John Paul II wrote: “God has written a precious book whose letters are the multitudes of created things present in the universe. For the believer, to contemplate creation is to hear a message; to listen to a paradoxical and silent voice.”

“Each creature is a witness to God’s power and omnipotence; and its beauty is a witness of the divine wisdom. Every creature participates in some way in the likeness of the divine essence.” Thomas Aquinas

“From panoramic vistas to the tiniest living form, nature is a constant source of wonder and awe. It is also a continuing revelation of the divine.” Canadian bishops’ conference

“It is God whom human beings know in every creature.” Hildegard of Bingen (1098 – 1179)

Hildegard is not haunted by any anthropocentrism that has affected thinking in the Church over the last centuries. She interprets the “Word made flesh” of John’s gospel as speaking of the divine presence in nature itself. She writes: “There is no creature that does not have radiance.”  By the term radiance, Hildegard refers to the light and illumination that God is. “Just as every ray of the sun is the sun, so every ray of God is God (though not all of God). Thus every creature is a ray of God.”

The name given to the presence of God in the whole of creation in Christian terms is Cosmic Christ. We might say that the Cosmic Christ was first manifested for the first time at the Big Bang 13.8 billion years ago. But the human Incarnation of God took place only about 2000 years ago in Jesus of Nazareth. “Christ” is not Jesus’ last name but the title of his historical and cosmic purpose. Jesus presents himself as the “Anointed one” who was human and divine united in one body. As Richard Rohr OFM, a Franciscan priest who runs a Centre for contemplation in Arizona, USA puts it, “Christ is our short-cut word for the “Body of God” or “God materialized’. This Christ is much bigger and older than either Jesus of Nazareth or the Christian religion 

because the Christ is present whenever the material and the divine co-exist, which is always and everywhere. In the last century, Albert Einstein through his theory of relativity showed that matter itself is a form of energy. For all practical purposes, energy is the real world. Everything is both matter and energy. We are therefore living in a Christ-centric world. This realization changes everything. Matter has become a holy thing and the material world is the place where we can comfortably worship God just by walking on matter, by loving it and respecting it. The Christ is God’s active power inside the physical world, the radiance of God, a divine expression of God. “All things were made through him and for him. He is before all things and in him all things hold together.” (Col.1: 16-17)

St. Francis of Assisi (1181-1226) has been called second Christ because he followed the way of Christ in a significant way in the history of the Church. He followed the cosmic or creation-centered tradition of Hildegard that flourished in Rhineland, Germany. Francis grounded his sense of the Cosmic Christ in a struggle for Church reform and renewal. He sought to create a life style that would displace avarice and the systems both of the lingering feudalism and emerging capitalism. His greatest written work, “the Canticle of Brother Sun should be considered through the prism of Cosmic Christ”, says Mathew Fox. “It echoes many of the richest themes of the Cosmic Christ. Francis acknowledged and celebrated divinity in its creative and creaturely manifestations. In his view the divine is incarnated in the flesh of nature.” Can we not say vice versa that from the lap of nature we can leap into the heart of God?

Again the themes of light, splendor and illumination are continued as Francis celebrates the brightness of the moon and the stars. The Cosmic Christ, “the light who enlightens all who have life” is present in all creatures and therefore all creatures are brother and sister to one another. Francis takes seriously the idea of the family of all creation, the interconnectivity of all creatures. All are bound together and connected by the Divine light.

“Divinity is the enfolding and unfolding of everything that is”. He called this process “Learned ignorance.” Divinity is in all things in such a way that all things are in divinity.” (Nicholas of Cusa A German philosopher 1401-1464)

Creatures can be said to be divine, for “whatever is found in creatures is found in the divine. This is to say it is divine. Humans are divine but not fully. We are as it were, a human deity. Humans are also the universe but not absolutely since we are human. Humanity is therefore, a microcosm, a human universe. The divine giver does not give anything other than divinity. But this gift cannot be received as it is given. Therefore, the infinite is received finitely.”

“Every creature is a word of God and a book about God.” (Meister Eckhart)

We read at the beginning of the gospel of John: “In the beginning was the Word and the Word was with God and the Word was God. He was in the beginning with God. All things were made through him, and without him was made nothing that was made. Jn.1:1-3

Again in Colossians 1: 15 ff we read: “He is the image of the unseen God, the firstborn of all creation, for in him all things were created, in heaven and on earth, visible and invisible, whether thrones, rulers, authorities, powers; all things were made through him and for him. He is before all things and in him all things hold together.”

I want now to draw your attention to the words of 13th century mystic, Mechtild of Magdeburg, who was one of the Beguine mystic women of Germany

“You ask me where God dwells: I will tell you. There is no Lord in the whole world who lives in all his dwellings at once except God alone. One day I saw with the eyes of eternity in bliss and without effort, a stone. This stone was like a mountain and was of assorted colors. It tasted sweet, like heavenly herbs. I asked the sweet stone: Who are you” It replied: “I am Jesus.”What does it imply? The Cosmic Christ is the “I am “in every creature. The divine mystery and miracle of existence is laid bare in the unique existence of each atom, each tree, each bird, fish, dog, flower, star, rock and each human. In the words of Meister Eckhart, “In this breakthrough I discover that God and I are one.” Our lives are stories of how our “I-am-ness” came to be and how it flowers into its own unique and beautiful expression of the divine one, that unique image of God that comes to birth once in a universe in us.

Mechtild of Magdeburg’s greatest statement on the Cosmic Christ is: “The day of my first awakening was the day I saw and I knew I saw all things in God and God in all things.” “I who am divine am truly in you. I can never be sundered from you; however far we be parted, never can we be separated. I am in you and you are in me. We could not be any closer. We two are fused into one, poured into a single mould. Thus unveiled we shall remain forever.”

Kabir, an Indian mystic of the 15th century celebrates this when he declares: “I am like a pitcher of clay floating in the water, water inside, water outside. Suddenly with a touch of the Guru the pitcher is broken, Inside, outside, O friends, all is one. The separation between the human and the divine is broken through. As Kabir says, “O friend, Kabir has looked for him everywhere, but to no avail. For Kabir and he are one, not two. When a drop is merged into the ocean, how is it to be seen as distinct?” Divinity is not outside us. We are in God and God is in us. This is the unitive experience of the mystics, East or West. “God is in all things and all things are in God.”

Teilhard de Chardin, a French Jesuit priest who lived in the first half of the 20th century, found Christ present in the entire cosmos, from the least particle of matter to the convergent human community. I recall a personal experience of mine while I stayed in Shantivanam in 1992. We had a satsangh with Fr.Bede during which a lady from USA gave a testimony of her experience with Teilhard de Chardin. When she was a young girl of 13 she happened to go to a park. There she saw an old man, all radiant and smiling going around embracing the trees around. He looked to be full of life and joy. Later on she came to learn that this old man was Teilhard de Chardin.

Julian of Norwich (1342 – 1415) celebrated God in all creatures. “In all my understanding I saw God in a point. In seeing this I saw that God is in all things, God works in creatures because God is the mid-point of everything.” For Julian all creatures are enclosed in Christ at the same time that Christ is in all creatures. “Christ is the one in whom we are all enclosed in the deep wisdom of the Trinity who is our Mother.”

Cosmic Christ is present in the whole of creation in its every part. He is present everywhere, in everything but he cannot be grasped easily. He is the Ground of all existence; he is within all things and above all things and beyond all things. But he cannot be identified with anything. “Without it nothing could exist and without it nothing can be known. It is that by which everything is known which itself remains unknown. “ (Brihadaranayaka Upanishad)

The Incarnation which is the birth of God as man is the mystery that necessarily postulates the mystery of the Cosmic Christ. .“And the Word became flesh; he pitched his tent among us and we have seen his glory, the glory of the only Son coming from the Father.” (Jn.1:14)  Without the historical fact of the Incarnation in Jesus of Nazareth, the whole concept and truth of the Cosmic Christ would fall apart.

The Incarnation was a historical event in space and time, about 2000 years ago as attested to by historians. For Mother Mary who gave birth to the Child Jesus and for Joseph his foster father there was nothing extraordinary happening to them except the coming of the shepherds and of the wise men from the East bringing gifts for the child. They only held on strongly to their faith in God and his word. In the humble circumstances surrounding the historic birth of the Son of God, we see the emptying of the godhead about which St. Paul speaks of in Philippians 2: Jesus, “though being divine in nature, he did not claim equality with God, but emptied himself, taking on the nature of a servant, made in human likeness, and in appearance found as a man.” (Phil.2:6-7). The Son of God divested himself of all glory to become one with the least of his brethren. It was not God entering into a pre-existent human person but on the contrary God assuming human nature in person.

If God became flesh in time, the way to find God is through the flesh. It is impossible for a human person to fall in love with a God who is abstract. Hence God himself has come to meet us by becoming one among us. In Christ, God has come into our human world and made his home among us. However, it was not a once and for all event that ended with Jesus of Nazareth. But rather, in Christ humanity takes a leap forward in recognizing the divinity present in it. When God took on human flesh and became man in Bethlehem 2000 years ago he was taking on the inward part of the human person which is called the Ground of the Soul. It is that which is nameless within us above space and time, reflecting the transcendent eternity of God himself. But how was it possible for Jesus to be God and man simultaneously? Was he faking his humanity, as some may be inclined to think? The truth is that Christ was true God and true man – two natures in one Person which is the great paradox. The Incarnation was not merely a temporary taking on of human nature but a perennial entry into the inward part of the human person which is called the Ground of the soul. Meister Eckhart, a medieval mystic from Germany, considers this to be the real incarnation, much more than the taking of human flesh and blood in a particular cultural and historical situation. In the Person of God the Son, as Jesus the Carpenter of Nazareth, God entered the Ground of the Soul – that inner sanctum common to all human beings in all periods of history and has remained there ever since. This descent into the ground of the soul is the real Incarnation.

To understand the real truth about the Incarnation, we need to ponder over the effects of it on us as human beings. Incarnation ceases to be merely a historical event in the past which is recalled and applied to our outer lives. There is an inward aspect to it which consists in God entering into Universal human nature which is common to all human beings in space and time. It becomes present here and now when our inner lives are transformed by it. Christ is an irresistible force within us, uniting us with God. Our spiritual life should essentially be God-centered in Christ. We should not see Christ as an external centre of worship and devotion but one with whom we are already united the moment we enter the Ground of the soul. We become sons in the Son.

We are not to be pre-occupied with the historical figure of Christ. As a matter of fact, we do not find in the writings of St. Paul any reference to Christ’s historical life as he had never met him in that form and he did not give it much significance. He knew only the Risen Christ who appeared to him at Damascus. It should be the same with us too. We shall never meet the historic Christ but only the Risen Christ. That encounter is with Christ as a living, active force within us in the present moment rather than in our imagination as Jesus who walked around Palestine.. Rather than follow Christ or believe in Christ, we ought to become Christ. And in becoming Christ we discover the essential paradox of his nature and ours: that we are creatures of the flesh yet destined for the immortal life of the spirit. As the Psalmist says, “You are gods, you are all sons of the most high but you shall die like other mortals” (Ps.82:6-7.) Here is the paradox of our existence.  It is the paradox of Christ once we become one with him in the Soul’s Ground. Jesus is the archetypal human being, the basic pattern we are all faithful copies of in some way or other. The fact that we are historical cannot be ignored but every one of us is destined to transcend history, space and time. As historical persons possessing a physical body, our life line with God is the breath of life that is drawn into our lungs throughout the length and breadth of each day. If our awareness is focused on it we maintain that link with divinity consciously. We shall soon become aware that the sound of our breathing is indeed the name of Jesus. (Ye…su)

Evelyn Underhill, a modern writer on mysticism grasped this sense of the Cosmic Christ yearning to be born when she said: “The Incarnation, which is for popular Christianity synonymous with the historical birth and earthly life of Jesus Christ, is for the mystic not only this but also a perpetual Cosmic and personal process. It is an everlasting bringing forth, in the universe and in the individual ascending soul, of the divine and perfect life, the pure character of God.” Evelyn Underhill

“People think God has become a human being there – in his incarnation – but that is not so; for God is here – in this very place – just as much incarnate as in a human being long ago. And this is why God has become a human being; that God might give birth to you as the only begotten  Son, and as no less”, says Meister Eckhart. He celebrates the human person as the full growth of the seed of God. “The seed of divine nature is the Son of God, the Word of God. The seed of God is in us… Now the seed of a pear tree grows into a pear tree…the seed of God into God. It is given to every person to become the child of God, substantially indeed in Christ, but in himself or herself by adoption through grace.”

The divinity and humanity of Christ has to be held in right balance to have a correct notion of Christ and ourselves. If we want to know what it truly means to be human, Jesus is the supreme example and demonstration. Over emphasis of Jesus’ divinity would be at the expense of his humanity. We would have difficulty in reconciling ourselves with the physical elements in him as well as in ourselves. If, on the other hand, we stress the humanity of Christ at the expense of his divinity we would lose sight of the transcendent element. It is very hard to face the fact for a being who is both divine and human, spiritual and material, mortal and immortal. The temptation is always to simplify the picture, to get rid of the painful paradox by suppressing one of the components. A being who is wholly spiritual and divine, will not be troubled by the humiliating worldly facts of suffering, weakness and death. That is what a Hindu friend of mine in Tiruvannamalai said when I told him about Christ’s sufferings on the cross: “Father, if Christ were to be God he could not have suffered.” On the other hand, a being who belongs entirely in this world can cheerfully get on with the task of improving his environment without being distracted by thoughts about the beyond. To accept both the elements of the paradox, to recognize their truth and to attempt to live them is difficult and uncomfortable. However, it is the only way open to truth and life. If we accept this fact about Jesus of Nazareth, we ought to accept the same in the reality of our being too.

Jesus of Nazareth is supremely mysterious and the same is true in our case too. No final statement can be made on who or what Jesus is and the same about us too. No statement can give complete and full expression to what Jesus is because he remains a mystery beyond human comprehension. But once we stop seeing Jesus as a mystery, we shall stop seeing ourselves too as a mystery. When I stop thinking that I know myself and others, then there is a chance that some real knowledge might begin to grow. The paradoxical nature of Christ and ourselves must be recognized before any true knowledge of both is possible.

Most people consider this state of affairs to be irreconcilable and get used to living a false image of themselves. What is abnormal passes off as normal in real life.  It is a diseased state that prevents us from being our true selves. It is this disease that Christ has cured through his Incarnation. In becoming man he becomes true Man in whom the potentialities of the human state are actually realized. In the Incarnation, God took on human nature, entering the Ground of the Man Jesus. God and man are united in the historical event that took place in Bethlehem 2000 years ago so that they are united here and now in the mysterious event which Eckhart calls the birth of God in the soul. The historical Incarnation in the past and the mystical incarnation in us, here and now, are two aspects of the same mystery of the union between God and man.  The far-off event in Bethlehem is truly fulfilled and understood only when it becomes a present reality enacted within ourselves uniting us with God now. Hence if we enter the Ground we shall encounter Christ, God the Son. Not only shall we encounter the Son, we shall become the Son ourselves. We shall share the same union the Son has with the Father and the Spirit.

A distinction must be made between Jesus of Nazareth and the Risen Christ who “fills the Universe.” The latter and the Christ we are in touch with today is the Cosmic Christ. He is the One spoken of by Prophet Jeremiah: “Do I not fill heaven and earth?” (Jer.23:23-24). Cosmic Christ is that which connects everything in creation. He is the divine pattern that connects in the person of Jesus Christ. Jesus offered connections to the dispossessed in particular: to the lepers, women, slaves, sinners and the outcastes of society. He did this by undergoing the death of the unconnected, the death of the dispossessed on Calvary. The Cosmic Christ liberates all persons and, like Moses of old, leads a new exodus from the bondage of a mechanistic universe, of competitions, dualisms and anthropocentrism that pictures the universe bereft of mystery and mysticism. The Cosmic Christ represented in Jesus connects the poverty of the materially impoverished with the poverty of the impoverished. Thus all suffering and all poverty is connected as is all glory and all beauty. Suffering is not piecemeal; it is not meaningless. All suffering is coherent; it coheres in the Cosmic Christ (who is crucified and wounded) and it coheres in divinity as well as in humanity. When we hear of suffering anywhere it has to be recognized as suffering of the Cosmic Christ. As in the narrative of the Last judgment, anyone suffering is identified with Christ. (Mathew 25: 31-46)

Cosmic Christ is everywhere. “The entire planet is anointed and messianic,” says Fr.Richard Rohr. “All bears the Christ mystery. The whole point of going to communion in church is to sacramentalize the universe. We are in communion when we are in nature as well. We must tune in to our ability to see beyond the physical reality that surrounds us, and awaken to the vast unseen world that exists. Then we can begin to see beyond sight and to hear beyond sound. We see the underlying structures that support our world and life begins to take on a new shape, new meaning. When we live as multi-sensory beings, we find that we are able to comprehend the language of every living thing. We hear the voices of trees, and understand the buzzing of the bees. And we come to realize that it is the interwoven substance of these floating rhythms that hold us in delicate balance with all life. Then, our life and our place in creation begin to make sense in a whole new way. Our vision expands to see the overall order of our path and tunes into a whole new source of information.”

If we don’t know how to love what’s right in front of us, then we don’t know how to see what is. So we must start with a stone. We move from the stone to the plant world and learn how to appreciate growing things and see God in them. In the entire natural world, we see the footprints or fingerprints of God. Once we can see God in plants and animals, we might learn to see God in our neighbors. And then we might learn to love the world. When all of that loving has taken place, when all of that seeing has happened, we might be capable of loving Jesus. I am reminded of what the English poet, Elizabeth Barrett Browning wrote, “Earth is crammed with heaven and every bush is aflame with the glory of God, But only those who see take off their shoes; the rest just pick the berries.” Creation spirituality is, first of all, the natural spirituality of people who have learned to see. Much of institutional religion is useless if it is not grounded in natural seeing and nature religion.

When we are at peace, when we are not fighting it, when we are not fixing it and controlling this world, we are not filled with anger, all we can do is start loving and forgiving. Nothing else makes sense when we are alone with God. All we can do is to let go; there’s nothing worth holding on to, because there is nothing else we need. It is in that free space that realignment happens.

Nature is not outside of us but part of us and we must interact with it with love and care for it instead of seeking to dominate it. In 1990, indigenous leaders spoke at a global conference on the environment and provided a hopeful vision for the future:

“We have jeopardized the future of our coming generation with our greed and lust for power. The warnings are clear and time is now a factor…We speak of our children, yet we savage the spawning beds of the salmon and herring, and kill the whale in his home. We advance through the forests of the earth, felling our rooted brothers indiscriminately, leaving no seeds for the future. We exploit the land resources of the poor and indigenous peoples of the world. We have become giants of destruction. We must return to the spiritual values that are the foundation of life. We must love and respect all living things, have compassion for the poor and the sick, respect and understanding for women and female life on this earth that bear the sacred gift of life.  We must return to the prayers, ceremonies, meditations, rituals and celebrations of thanksgiving which link us with the spiritual powers that sustain us and by example, teach our children to respect.”

It does not suffice that we are aware of Cosmic Christ in the outer world; the Cosmic Christ has to be born anew in us as Meister Eckhart pointed out: “What good is it to me if the Son of God was born to Mary 1400 years ago (for us 2021 Years) but is not born in my person and in my culture and in my time?” The name Christ means “the Anointed one” All of us are anointed ones but we must know it and recognize it; those who do, Meister Eckhart calls “the enlightened ones.” We are called to radiate the divine presence to and from one another.  As we read in 2 Cor.3:18 “And we with our unveiled faces reflecting like mirrors the glory of the Lord, all grow brighter and brighter as we are turned into the image that we reflect.”Humanity has the responsibility to increase the glory that is the divine presence in the cosmos. Teilard de Chardin thought that “besides his mystical body, Christ also has a cosmic body spread throughout the universe. And just as the mystical Christ has still to attain his full growth, so too has the cosmic Christ. “We are all meant to be mothers of God,” as Eckhart would have it. We are called to birth the Cosmic Christ in self and society. We are called to be patterns that connect and bearers of coherence to a society of separation. 

 Paul celebrates the theme of our being other Christ and our growing into other Christ when he says, “I live now not with my own life but with the life of Christ who lives in me.’ (Gal.2:20). He sees his work of preaching the Good news as that of giving birth to the Christ. “I must go through the pain of giving birth to you all over again Until Christ is formed in you” (Gal.4:19). Jesus then becomes two persons for us. First he is the crucified one who lives in all of us. Second he is the power of the mystical life resurging in all of us. Because he is the one who denies death, he is the one who calls us to life and to resurrection, to mysticism and the connection to all that is. The Cosmic Christ assures us that nothing is trivial for nothing is unconnected to the whole. All is a source of awe, wonder, wisdom and the presence of the divine. All is revelation; all is unfinished; all is “eagerly waiting for God to reveal the divine sons and daughters…From the beginning until now the entire creation  as we know, has been groaning in one act of giving birth” (Rom.8:19, 22)

The Cosmic Christ is present wherever there is pain. The Cosmic Christ unites all this pain in the one divine heart, in the one divine but wounded body of the Christ which is the body of the universe. The Cosmic Christ is the crucified and suffering one in every culture, just as much as the Cosmic Christ is the radiant one, the divine mirror glittering and glistening in every creature. Divinity is not spared suffering – that is the lesson of the Cosmic Christ who suffers. Wherever injustice reigns, the Cosmic Christ is crucified again. This means that wherever justice is fought for and prevails, wherever healing takes place and is passed on, wherever compassion prevails, the Cosmic Christ is healing, redeeming and liberating in a cosmic scale. The Cosmic Christ leads the way to cosmic redemption.

Cosmic Christ leads us to true mysticism. The first meaning of mysticism is experience. As Kabir, the great creation mystic of India put it, “I say only what I have seen with my own eyes, and you keep quoting the scriptures! Experience, O seeker, is the essence of all things.” The mystic is keen on the experiences of the divine and will not settle for theory alone. “Taste and see the Lord is good,” said the Psalmist on knowing about the divine. Our mystical experiences are unitive experiences; the experiences of non-separation, of non-dualism. As Julian of Norwich put it, “Between God and the soul there is no between.” The saint is celebrating the end of the primary dualism – that between humans and divinity. Mysticism announces the end of alienation and the beginning of communion. Yet it is not the loss of self or dissolution of differences. Eckhart says that “the soul becomes God but God does not become the soul.” There is unity in diversity, diversity in the union of love.

Compassion is another word for the unitive experience and hence another name for mysticism. “Compassion,” as Thomas Merton observed,” is the “keen awareness of the interdependence of all living things which are all part of one another and involved in one another.” In truth, compassion is the very origin and goal. “The first outburst of everything that God does,” says Meister Eckhart “is compassion. This means that as creatures all children of God hold compassion in common. It is our universal heritage, our God-origin and our God-destiny. To experience compassion and to identify with the suffering of others, as well as with their joy, is to experience the Divine One who suffers and rejoices in each person. To struggle to birth one’s own “I am” is also to experience the divine “I am” In fact we  must all give birth to the Cosmic Christ in our being and doing for that is why we exist. Is not the purpose of the Incarnation in Jesus to reveal the imminence of the Cosmic Christ in the sufferings and dignity of each creature of the earth? As we discover our own “I am” and the ecstasy and pain of the Divine One in us, we gradually grow into an “I-am-with” others (Emmanuel = God-with-us); we grow into compassion and in doing so the divine “I am” takes on flesh once again. Since God alone is the Compassionate One, as we grow into compassion we also grow into our divinity. Compassion unites us and forms the common field that all creatures share.

I want to conclude by placing before you the most important quality that serves as the binding glue which brings about this all important union between the Creator and the creature as well as between creatures themselves. It is the supreme quality of Love. Yes, it is love that is the underlying force behind the mystery of the universe and of creation.

The letter that Albert Einstein, the great scientist wrote to his daughter towards the end of his life explains this superbly.

“There is an extremely powerful force that, so far, science has not found a formal explanation to. It is a force that includes and governs all others, and is even behind any phenomenon operating in the universe and has not yet been identified by us. This universal force is LOVE. When scientists looked for a unified theory of the universe they forgot the most powerful unseen force. Love is Light that enlightens those who give and receive it. Love is gravity, because it makes some people feel attracted to others. Love is power, because it multiplies the best we have, and allows humanity not to be extinguished in their blind selfishness. Love unfolds and reveals. For love we live and die. Love is God and God is Love. This force explains everything and gives meaning to life. This is the variable that we have ignored for too long, maybe because we are afraid of love because it is the only energy in the universe that man has not learned to drive at will. To give visibility to love, I made a simple substitution in my most famous equation. If instead of E = mc2, we accept that the energy to heal the world can be obtained through love multiplied by the speed of light squared, we arrive at the conclusion that love is the most powerful force there is, because it has no limits. After the failure of humanity in the use and control of the other forces of the universe that have turned against us, it is urgent that we nourish ourselves with another kind of energy…If we want our species to survive, if we are to find meaning in life, if we want to save the world and every sentient being that inhabits it, love is the one and only answer. Perhaps we are not yet ready to make a bomb of love, a device powerful enough to entirely destroy the hate, selfishness and greed that devastate the planet. However, each individual carries within them a small but powerful generator of love whose energy is waiting to be released. When we learn to give and receive this universal energy, dear Lieserl, we will have affirmed that love conquers all, is able to transcend everything and anything, because love is the quintessence of life.” This is indeed a significant message left for us from Einstein.

Yes, when we shall have grasped this eternal truth about love that brought into existence the universe with everyone and everything in it and sustains them, we shall have truly learned to rest in the One who is the Heart of Creation. In the Chandogya Upanishad we read: “In the city of  Brahman, there is a secret dwelling, the lotus of the heart. Within this dwelling is a space and within that space is the fulfillment of our desires. What is within that space should be longed for and desired.”  Thank you.

Fr. Sebastian Thottippatt, Tiruvannamalai, Tamil Nadu, INDIA.

*******************************************************

അഭിപ്രായങ്ങൾ എഴുതുക :    

e-mail-/ dhruwadeeptionline@gmail.com

Browse and share: https://dhruwadeepti.blogspot.com 

 ഈ ബ്ളോഗില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളുടെ 

 

 ഉത്തരവാദിത്തം അതെഴുതുന്ന വ്യക്തികള്‍ക്കു മാത്രമായിരിക്കും. 

 

 

സഭ്യമല്ലാത്ത ഭാഷയും അപകീര്‍ത്തിപ്പെടുത്തുന്ന പദപ്രയോഗങ്ങളും

 

ഒഴിവാക്കുക-

     

ധൃവദീപ്തി ഓണ്‍ലൈൻ
 
 https://dhruwadeepti.blogspot.com
 
for up-to-dates and FW. link Send Article, comments and write ups to :
 
  DHRUWADEEPTI ONLINE LITERATURE.
 
Published from Heidelberg, Germany,  in accordance with the European charter on freedom of opinion and press. 
 
DISCLAIMER:  Articles published in this online magazine are exclusively the views of the authors. 
 
Neither the editor nor the publisher are responsible or liable for the contents,  objectives or opinions of the articles in any form."

FACE BOOK:  GEORGE Kuttikattu -  MOB. + oo49 170 5957371
Posted by George Kuttikattu

  ************************************************